W głębi Brazylii brakuje wody, a perspektywy na lepsze życie są jeszcze bardziej ograniczone. Na spalonej słońcem pustyni mucha pijąca wodę z kałuży uruchamia pełen akcji cykl życia: gekon ledwo uchodzi z życiem z szponów ptaka, by ostatecznie zostać pożartym przez psa. Sekwencja otwierająca film od razu definiuje jego światopogląd: przetrwanie jest kwestią przypadku, okrucieństwo – codziennością, a życie uparcie toczy się dalej. Ismael pragnie uciec z tego dusznego krajobrazu, lecz wizja porzucenia znajomego piekła budzi w nim lęk.

Poznajemy Ismaela w chwili, gdy matka goni go przez miasteczko Veredas, po czym dramatycznie pada na chodnik i błaga, by został, a dystans między nimi wydaje się niemożliwy do pokonania. Młodzieniec jest utalentowanym mechanikiem, dzięki któremu miasteczko w dużej mierze funkcjonuje, podczas gdy jego matka prowadzi najbardziej dochodowy interes w okolicy: dom publiczny o nazwie Casa Rosa.

Przez znaczną część czasu trwania film czerpie z uroków kina drogi. Ismael i jego pies Bacalhau wyruszają w podróż pełną epizodycznych, niefortunnych przygód, które prowadzą ich do muzyka będącego seryjnym mordercą, dwugłowego policjanta oraz właścicielki restauracji, Very, kobiety, która staje się obiektem uczuć bohatera. Komentarze Bacalhau i kolejne spotkania sprawiają, że narracja nie zwalnia tempa, a Ismael styka się ze zniekształconymi odbiciami świata, od którego próbuje uciec.

Mimo poruszania tematów przemocy wobec kobiet, brutalności policji, korupcji i przemocy z użyciem broni, animacja rzadko przyjmuje ton patetyczny czy ponury. Zamiast tego przepuszcza te realia przez pryzmat ekscentrycznych postaci i sytuacji, a powracające w trakcie podróży ku samopoznaniu określenie „son of a bitch” (skurwysyn) stopniowo okazuje się trafną obserwacją na temat dziedziczonego wstydu.

Ręcznie rysowana animacja 2D, techniki kreowania postaci oraz dynamiczny rytm nadają filmowi charakter powieści graficznej, wyróżniającej się ostrymi kadrami i wyrazistymi konturami, które zdają się być nieustannie wystawione na surowość krajobrazu. To kolor w dużej mierze odpowiada za ładunek emocjonalny dzieła.

Sukinsyn | O filho da puta | Son of a Bitch

Reżyseria:  Érica Maradona, Otto Guerra, Sávio Leite, Tania Anaya
Produkcja: Otto Desenhos Animados
Kraj produkcji: Brazylia
Rok produkcji: 2026
Czas emisji: 72 min.