Jak przełożyć scenariusz na język wizualny i świadomie budować kolejne kadry?

W ramach współpracy film:lab × Etiuda&Anima zapraszamy na dwudniowe warsztaty storyboardingu prowadzone przez January Misiak podczas festiwalu Etiuda&Anima.

Warsztaty skierowane są do osób zainteresowanych wizualnym opowiadaniem historii. Uczestnicy będą pracować zarówno nad podstawami storyboardingu, jak i nad własnymi projektami.
- Pierwszy dzień obejmuje wprowadzenie teoretyczne, analizę zasad kompozycji kadru i narracji, a następnie ćwiczenia praktyczne z tworzenia storyboardów.
- Drugiego dnia uczestnicy doskonalą swoje projekty pracując nad płynnością scen i ekspresją wizualną.
Warsztaty kończą się przeglądem prac, omówieniem technik oraz wskazówkami do dalszego rozwoju.

27–28 października 2026 | Kraków
10:00 - 16:00

W programie m.in.:
- podstawy storyboardingu i języka wizualnego
- kompozycja kadru i narracja
- praktyczne ćwiczenia z tworzenia storyboardów
- praca nad własnymi projektami
- analiza prac i wskazówki dotyczące dalszego rozwoju

Prowadzący: January Misianik

Zapisy do 12.10.2026, do godz. 23:59.
Link do zapisów: https://filmlab.edu.pl/warsztat/storyboardzista/

Wiek: 7+

Wiek: 6-10
Polski dubbing, napisy angielskie
Film dostępny z audiodeskrypcją w aplikacji Kino Dostępne 2.0. Pobierz aplikację na https://kinodostepne.pl/

Hiszpańskie menu degustacyjne

Jeśli film pełnometrażowy to sycący posiłek, to film krótkometrażowy jest jak przekąska. W Hiszpanii istnieje mnóstwo rodzajów tapas. Są miejsca, gdzie zamawiając drinka w barze, otrzymuje się gratis mały talerzyk przekąsek, wystarczy wypić dwa czy trzy piwa, by zjeść pełną kolację. Są też lokale, w których za tapas trzeba zapłacić fortunę. Hiszpania to kraj pełen kontrastów. To naród złożony z wielu narodów. Pisarze tacy jak Ernest Hemingway czy Irving Washington opisywali ją jako tygiel różnych krajów zamkniętych w granicach jednego państwa. Podróżując po Hiszpanii, można dostrzec te kontrasty właśnie poprzez tapas. Innym sposobem, co nie ulega wątpliwości, jest film. Ogólnie rzecz biorąc, cechą, którą mieszkańcy Europy Środkowej często przypisują Hiszpanom czy ludom śródziemnomorskim, jest pasja. Nasze nocne rozmowy. Nasz głośny śmiech. Wierzę, że w tym zestawie filmów krótkometrażowych pasja traktowana jest niezwykle poważnie. Niektóre obrazy podchodzą do niej w sposób wysoce dramatyczny, inne - komediowy, ale wszystkie wyciskają z niej, ile się da. Nazwanie tego pokazu „Filmami pełnymi pasji” czy „Opowieściami o śródziemnomorskiej namiętności” byłoby nieco pretensjonalne (może zachowam te tytuły na moment, gdy w 2040 roku wyreżyseruję własną telenowelę, o ile kina nie zostaną już wtedy ostatecznie wyparte przez platformy streamingowe), dlatego postanowiłem posłużyć się analogią kulinarną.

Po seansie chciałbym wiedzieć, który z tych filmów porównalibyście do tortilla de patatas, a który do kalmarów po hiszpańsku. To menu degustacyjne hiszpańskich filmów krótkometrażowych porusza uniwersalne tematy: stratę, momenty olśnienia, akceptację samego siebie, próby odzyskania tego, co bezpowrotnie minęło, czy walkę do upadłego z potężnym potworem, jakim jest kryzys mieszkaniowy. To różnorodne wątki, które łączy duszny upał południowej Europy. Zapraszam Was wszystkich do Granady, jednego z tych pięknych miejsc, gdzie wystarczy zamówić kilka piw, by zafundować sobie wspaniałą kolację złożoną z tapas. Skoro jednak wciąż nie mam ku temu odpowiednich środków, zapraszam na to skromne menu degustacyjne, mając nadzieję, że ten zestaw krótkich metraży zaspokoi Wasz apetyt.

Animusz - nie z tej! Klatki. Filmy młodej poznańskiej animacji

Co może powstać, kiedy kilkunastu młodych animatorów dostanie do ręki kartkę, ołówek, aparat i pełną swobodę tworzenia?

„Nie z tej! klatki” to pokaz szesnastu krótkich filmów stworzonych przez członkinie i członków Koła Naukowego Animusz, działającego przy Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Jako uczelnia o profilu artystycznym, jest to miejsce, w którym eksperyment i indywidualne poszukiwania stanowią istotną część procesu twórczego. Szczególnym miejscem tych poszukiwań jest Wydział Animacji, gdzie animacja staje się nie tylko techniką, ale również sposobem obserwowania, przetwarzania i opowiadania o rzeczywistości.

Wybrane do programu filmy pokazują właśnie tę różnorodność. Zamiast jednej wspólnej estetyki spotykają się tu odmienne wrażliwości, techniki i sposoby budowania narracji. Od lalkowej melancholii i nieoczywistych opowieści (Margo, Zimny Dom), przez wycinankowe legendy i groteskowe historie (Kaszubia. Kaszëbë, Mucha i dziwni ludzie), aż po ekspresyjne i osobiste eksperymenty (skwarki, Odwiedził mnie dzisiaj wieloryb…).

Tematy filmów rozciągają się od codziennych obserwacji i osobistych doświadczeń, przez pamięć i emocje, aż po zwyczaje, legendy i lokalne historie. Różnorodność ta znajduje swoje odbicie również w formie - lalki, wycinanka, rysunek, animacja komputerowa i eksperyment stają się odmiennymi sposobami patrzenia na świat i ożywiania pewnych historii.

Program powstał z inicjatywy studentów jako próba uchwycenia tego, co dzieje się wokół młodej poznańskiej animacji - jej różnorodności, swobody eksperymentowania i poszukiwania własnego języka. Zestawienie prac nie prowadzi więc do jednej definicji animacji, ale okazuje, jak wiele może się w niej zmieścić.

Jedna uczelnia. Jeden wydział. Szesnaście filmów. Szesnaście różnych sposobów patrzenia.

A wszystko to - nie z tej! klatki.

Kurator: Ülo Pikkov

WERNISAŻ

Autorzy i autorki: Piotr Filipiuk, Przemysław Liput, Anna Pichura, Sania Rodobolska-Dudek, Wiola Sowa, Marcin Wojciechowski, Jacek Złoczowski

PRZYSZŁOŚĆ WSTRZYMANA

Wystawa Archiwum niespełnionej przyszłości mieści się na poziomie −1, w dawnym klubie Pauza. To przypadek, ale wymowny: do przyszłości schodzi się tu po schodach, a samo miejsce dobrze oddaje stan, w jakim ją zastajemy. To jednocześnie przestrzeń galeryjna i korytarz, autonomiczna sala wystawiennicza i przejście pomiędzy salą kinową a biurem festiwalowym. Nie-miejsce, w którym aktualizują się przyszłości, jakie nigdy nie zaistniały, ale też których nikt nigdy nie wykluczył. Siedem instalacji zrealizowanych przez artystki i artystów z Instytutu Sztuki i Designu UKEN w Krakowie składa się ze śladów, jakie być może po przyszłości pozostały. Twórcy ci nie rekonstruują ani hurraoptymistycznych, ani też katastroficznych wizji rozwoju, ale raczej pozwalają na kontemplację splotu tego, co się odradza, rekonfiguruje i nieuchronnie obumiera w naszej percepcji przyszłości. Zarchiwizowanie niespełnionej przyszłości nie jest deklaracją jej końca, ale sygnalizuje przerwę. Pozwolenie na to, aby wsłuchać się i wpatrzeć w urządzenia, obrazy i dźwięki, kierując się powolnym rytmem wdechów i wydechów wędrujących po organizmach aparatury, sali i nas-patrzących.

W 1995 roku Bruce Sterling, pisarz science fiction, a więc ktoś, kto przyszłością zajmował się zawodowo, w „Dead Media Project Manifesto” zwrócił się w stronę archeologii mediów. Zaproponował, by zamiast kolejnych prognoz spisywać „martwe media” (dead media): wynalazki, urządzenia i kanały komunikacji, które „zginęły na drucie kolczastym postępu technologicznego”. Najważniejsze w tym pomyśle było proste spostrzeżenie, że każde martwe medium było kiedyś nowe. Za każdym razem ktoś liczył na to, że zmieni ono sposób, w jaki patrzymy na świat, konstruujemy narracje i komunikujemy się ze sobą. Katalog martwych mediów jest więc także archiwum niespełnionych obietnic. Jednocześnie Sterling pozostawał świadomy tego, że media rzadko kiedy „umierają na dobre” – gdy mija gorączka, a „szok przyszłości” okazuje się elementem codziennej rutyny, nowe media przyjmują rolę nieco staroświeckich ekscentryków i na dobre rozgaszczają się w niszowym ekosystemie krytycznego eksperymentu nastawionego na eksponowanie ambiwalencji i wiwisekcję złudzeń, jakie im przypisywano. Tę perspektywę warto przyłożyć do wystawy, bo w „Pauzie na dole” stare i nowe media nie tyle stoją naprzeciw siebie, co działają synkretycznie, w jednym obiegu, tak jakby artyści i artystki znosili granice pomiędzy medialną archeologią a futurologią... (WIĘCEJ NA STRONIE)



Kurator wystawy: Olga Bobrowska
Olga Bobrowska pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuki i Designu UKEN w Krakowie (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej), jest współzałożycielką i dyrektorką StopTrik International Film Festival (Maribor, Słowenia), aktywistką kultury filmowej i kuratorką. Obroniła doktorat w 2020 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka dwóch monografii wydanych przez CRC Press: Chinese Animated Film and Ideology, 1940s-1970s. Fighting Puppets, 2023; Chinese Animated Film and Ideology. Tradition, Innovation, and Interculturality, 2024. Współredaktorka tomów: Obsession, Perversion, Rebellion. Twisted Dreams of Central European Animation (2016) and Propaganda, Ideology, Animation. Twisted Dreams of History (2019). Stała autorka Zippy Frames.

Region Morza Czarnego to przestrzeń różnorodnych kultur, historii i tradycji artystycznych; choć granice dzielą tu państwa, kreatywność wciąż je łączy. Warsztaty Animacji Regionu Morza Czarnego (Black Sea Animation Workshop – BSAW) stwarzają twórcom filmowym okazję do spotkań, wymiany pomysłów i rozwijania projektów ponad granicami.

Prezentowany program obejmuje filmy uczestników i absolwentów BSAW – inicjatywy wspierającej rozwój projektów animacyjnych, która łączy artystów z krajów basenu Morza Czarnego: Ukrainy, Bułgarii, Rumunii, Turcji i Gruzji. Wybrane dzieła ukazują niezwykłe bogactwo języków wizualnych: od kameralnych, poetyckich opowieści po prace pełne humoru, eksperymentalne i głęboko osobiste.

Towarzyszy im wybór najnowszych gruzińskich animacji, pozwalający dostrzec energię i różnorodność tamtejszej sceny. Filmy te, zakorzenione w unikalnym krajobrazie kulturowym, podejmują tematy pamięci, tożsamości, relacji, marzeń oraz otaczającego nas świata, prezentując odważne i indywidualne wizje artystyczne.

Zestawienie tych filmów tworzy podróż przez region Morza Czarnego – spotkanie głosów, obrazów i historii, które wykraczają poza granice geograficzne, przypominając nam, że animacja potrafi na swój wyjątkowy sposób zbliżać ludzi.

Wiek: 6-10
Polski dubbing, napisy angielskie
Film dostępny z audiodeskrypcją w aplikacji Kino Dostępne 2.0. Pobierz aplikację na https://kinodostepne.pl/

Jak przełożyć scenariusz na język wizualny i świadomie budować kolejne kadry?

W ramach współpracy film:lab × Etiuda&Anima zapraszamy na dwudniowe warsztaty storyboardingu prowadzone przez January Misiak podczas festiwalu Etiuda&Anima.

Warsztaty skierowane są do osób zainteresowanych wizualnym opowiadaniem historii. Uczestnicy będą pracować zarówno nad podstawami storyboardingu, jak i nad własnymi projektami.
- Pierwszy dzień obejmuje wprowadzenie teoretyczne, analizę zasad kompozycji kadru i narracji, a następnie ćwiczenia praktyczne z tworzenia storyboardów.
- Drugiego dnia uczestnicy doskonalą swoje projekty pracując nad płynnością scen i ekspresją wizualną.
Warsztaty kończą się przeglądem prac, omówieniem technik oraz wskazówkami do dalszego rozwoju.

27–28 października 2026 | Kraków
10:00 - 16:00

W programie m.in.:
- podstawy storyboardingu i języka wizualnego
- kompozycja kadru i narracja
- praktyczne ćwiczenia z tworzenia storyboardów
- praca nad własnymi projektami
- analiza prac i wskazówki dotyczące dalszego rozwoju

Prowadzący: January Misianik

Zapisy do 12.10.2026, do godz. 23:59.
Link do zapisów: https://filmlab.edu.pl/warsztat/storyboardzista/

Prowadzenie: Marta Pajek

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Wiek: 10+
Polski dubbing , napisy angielskie

Prowadzenie: Ilze Burkovska-Jacobsen

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Autorzy i autorki: Piotr Filipiuk, Przemysław Liput, Anna Pichura, Sania Rodobolska-Dudek, Wiola Sowa, Marcin Wojciechowski, Jacek Złoczowski

PRZYSZŁOŚĆ WSTRZYMANA

Wystawa Archiwum niespełnionej przyszłości mieści się na poziomie −1, w dawnym klubie Pauza. To przypadek, ale wymowny: do przyszłości schodzi się tu po schodach, a samo miejsce dobrze oddaje stan, w jakim ją zastajemy. To jednocześnie przestrzeń galeryjna i korytarz, autonomiczna sala wystawiennicza i przejście pomiędzy salą kinową a biurem festiwalowym. Nie-miejsce, w którym aktualizują się przyszłości, jakie nigdy nie zaistniały, ale też których nikt nigdy nie wykluczył. Siedem instalacji zrealizowanych przez artystki i artystów z Instytutu Sztuki i Designu UKEN w Krakowie składa się ze śladów, jakie być może po przyszłości pozostały. Twórcy ci nie rekonstruują ani hurraoptymistycznych, ani też katastroficznych wizji rozwoju, ale raczej pozwalają na kontemplację splotu tego, co się odradza, rekonfiguruje i nieuchronnie obumiera w naszej percepcji przyszłości. Zarchiwizowanie niespełnionej przyszłości nie jest deklaracją jej końca, ale sygnalizuje przerwę. Pozwolenie na to, aby wsłuchać się i wpatrzeć w urządzenia, obrazy i dźwięki, kierując się powolnym rytmem wdechów i wydechów wędrujących po organizmach aparatury, sali i nas-patrzących.

W 1995 roku Bruce Sterling, pisarz science fiction, a więc ktoś, kto przyszłością zajmował się zawodowo, w „Dead Media Project Manifesto” zwrócił się w stronę archeologii mediów. Zaproponował, by zamiast kolejnych prognoz spisywać „martwe media” (dead media): wynalazki, urządzenia i kanały komunikacji, które „zginęły na drucie kolczastym postępu technologicznego”. Najważniejsze w tym pomyśle było proste spostrzeżenie, że każde martwe medium było kiedyś nowe. Za każdym razem ktoś liczył na to, że zmieni ono sposób, w jaki patrzymy na świat, konstruujemy narracje i komunikujemy się ze sobą. Katalog martwych mediów jest więc także archiwum niespełnionych obietnic. Jednocześnie Sterling pozostawał świadomy tego, że media rzadko kiedy „umierają na dobre” – gdy mija gorączka, a „szok przyszłości” okazuje się elementem codziennej rutyny, nowe media przyjmują rolę nieco staroświeckich ekscentryków i na dobre rozgaszczają się w niszowym ekosystemie krytycznego eksperymentu nastawionego na eksponowanie ambiwalencji i wiwisekcję złudzeń, jakie im przypisywano. Tę perspektywę warto przyłożyć do wystawy, bo w „Pauzie na dole” stare i nowe media nie tyle stoją naprzeciw siebie, co działają synkretycznie, w jednym obiegu, tak jakby artyści i artystki znosili granice pomiędzy medialną archeologią a futurologią... (WIĘCEJ NA STRONIE)



Kurator wystawy: Olga Bobrowska
Olga Bobrowska pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuki i Designu UKEN w Krakowie (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej), jest współzałożycielką i dyrektorką StopTrik International Film Festival (Maribor, Słowenia), aktywistką kultury filmowej i kuratorką. Obroniła doktorat w 2020 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka dwóch monografii wydanych przez CRC Press: Chinese Animated Film and Ideology, 1940s-1970s. Fighting Puppets, 2023; Chinese Animated Film and Ideology. Tradition, Innovation, and Interculturality, 2024. Współredaktorka tomów: Obsession, Perversion, Rebellion. Twisted Dreams of Central European Animation (2016) and Propaganda, Ideology, Animation. Twisted Dreams of History (2019). Stała autorka Zippy Frames.

Austriackie animacje w wyborze Holgera Langa

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Marta Pajek

Autorka filmów animowanych, realizowanych w klasycznej technice rysunkowej. W 2005 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie specjalizowała się w filmie animowanym w pracowni Jerzego Kuci. Doskonaliła także swój warsztat pod okiem estońskiego mistrza Priita Pärna na Akademii Sztuk w Turku, w Finlandii. Zadebiutowała wielokrotnie nagradzanym filmem Snępowina (m.in. otrzymał Grand Prix Złotego Jabberwocky w 2011 podczas MFF Etiuda&Anima). W 2016 zakończyła pierwszą część tryptyku Figury Niemożliwe, który odniósł duży sukces festiwalowy, uzyskując ponad 20 nagród. Kolejna część III miała premierę na festiwalu w Cannes w 2018 roku; otrzymała również nagrodę Grand Prix Złotego Żmija za najlepszą animację polską w 2018 podczas MFF Etiuda&Anima. Ostatnia część tryptyku była realizowana w koprodukcji z National Film Board of Canada.

Gala wręczenia nagród Emile Awards - European Animation Awards

ZAPREZENTUJ SWÓJ PROJEKT - CZĘŚĆ 1

Prowadzenie: Nancy Denney-Phelps
Czas trwania: 2 godziny

Podczas tych czterogodzinnych warsztatów trenerka ds. prezentacji, Nancy Denney-Phelps, nauczy Cię, jak skutecznie zaprezentować swój projekt, niezależnie od tego, czy jest to krótkometrażowy film animowany, pełnometrażowy czy serial telewizyjny. Warsztaty są otwarte dla osób realizujących projekty animowane w dowolnym stylu i na dowolnym etapie rozwoju, od wczesnych etapów tworzenia scenariusza po gotowe filmy poszukujące dystrybutora. Pierwszego dnia zaprezentujesz swój projekt. Następnie Nancy podzieli się wypracowanymi przez siebie zasadami udanej prezentacji. Drugiego dnia ponownie przedstawisz swoją prezentację, tym razem w oparciu o wskazówki i techniki poznane podczas pierwszego spotkania.

Warsztaty są otwarte dla 15 uczestników.
Warunkiem udziału jest posiadanie filmu na dowolnym etapie produkcji.

Obowiązuje rejestracja: jadwiga.wasacz@etiudaandanima.pl

Warsztaty prowadzone będą w języku angielskim.

Więcej szczegółów o warsztatach: https://etiudaandanima.pl/warsztaty-pitchingu-animacji-zaprezentuj-swoj-projekt/

Wiek: 10+
Polski dubbing , napisy angielskie

Prowadzenie: Marta Pajek

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Prowadzenie: Kerdi Oengo, Nukufilm Studios (2h)

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Autorzy i autorki: Piotr Filipiuk, Przemysław Liput, Anna Pichura, Sania Rodobolska-Dudek, Wiola Sowa, Marcin Wojciechowski, Jacek Złoczowski

PRZYSZŁOŚĆ WSTRZYMANA

Wystawa Archiwum niespełnionej przyszłości mieści się na poziomie −1, w dawnym klubie Pauza. To przypadek, ale wymowny: do przyszłości schodzi się tu po schodach, a samo miejsce dobrze oddaje stan, w jakim ją zastajemy. To jednocześnie przestrzeń galeryjna i korytarz, autonomiczna sala wystawiennicza i przejście pomiędzy salą kinową a biurem festiwalowym. Nie-miejsce, w którym aktualizują się przyszłości, jakie nigdy nie zaistniały, ale też których nikt nigdy nie wykluczył. Siedem instalacji zrealizowanych przez artystki i artystów z Instytutu Sztuki i Designu UKEN w Krakowie składa się ze śladów, jakie być może po przyszłości pozostały. Twórcy ci nie rekonstruują ani hurraoptymistycznych, ani też katastroficznych wizji rozwoju, ale raczej pozwalają na kontemplację splotu tego, co się odradza, rekonfiguruje i nieuchronnie obumiera w naszej percepcji przyszłości. Zarchiwizowanie niespełnionej przyszłości nie jest deklaracją jej końca, ale sygnalizuje przerwę. Pozwolenie na to, aby wsłuchać się i wpatrzeć w urządzenia, obrazy i dźwięki, kierując się powolnym rytmem wdechów i wydechów wędrujących po organizmach aparatury, sali i nas-patrzących.

W 1995 roku Bruce Sterling, pisarz science fiction, a więc ktoś, kto przyszłością zajmował się zawodowo, w „Dead Media Project Manifesto” zwrócił się w stronę archeologii mediów. Zaproponował, by zamiast kolejnych prognoz spisywać „martwe media” (dead media): wynalazki, urządzenia i kanały komunikacji, które „zginęły na drucie kolczastym postępu technologicznego”. Najważniejsze w tym pomyśle było proste spostrzeżenie, że każde martwe medium było kiedyś nowe. Za każdym razem ktoś liczył na to, że zmieni ono sposób, w jaki patrzymy na świat, konstruujemy narracje i komunikujemy się ze sobą. Katalog martwych mediów jest więc także archiwum niespełnionych obietnic. Jednocześnie Sterling pozostawał świadomy tego, że media rzadko kiedy „umierają na dobre” – gdy mija gorączka, a „szok przyszłości” okazuje się elementem codziennej rutyny, nowe media przyjmują rolę nieco staroświeckich ekscentryków i na dobre rozgaszczają się w niszowym ekosystemie krytycznego eksperymentu nastawionego na eksponowanie ambiwalencji i wiwisekcję złudzeń, jakie im przypisywano. Tę perspektywę warto przyłożyć do wystawy, bo w „Pauzie na dole” stare i nowe media nie tyle stoją naprzeciw siebie, co działają synkretycznie, w jednym obiegu, tak jakby artyści i artystki znosili granice pomiędzy medialną archeologią a futurologią... (WIĘCEJ NA STRONIE)



Kurator wystawy: Olga Bobrowska
Olga Bobrowska pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuki i Designu UKEN w Krakowie (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej), jest współzałożycielką i dyrektorką StopTrik International Film Festival (Maribor, Słowenia), aktywistką kultury filmowej i kuratorką. Obroniła doktorat w 2020 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka dwóch monografii wydanych przez CRC Press: Chinese Animated Film and Ideology, 1940s-1970s. Fighting Puppets, 2023; Chinese Animated Film and Ideology. Tradition, Innovation, and Interculturality, 2024. Współredaktorka tomów: Obsession, Perversion, Rebellion. Twisted Dreams of Central European Animation (2016) and Propaganda, Ideology, Animation. Twisted Dreams of History (2019). Stała autorka Zippy Frames.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Prowadzenie: Tomek Bagiński

Sztuczna inteligencja w rękach dobrego rzemieślnika da jedynie seryjny produkt. Kiedy perfekcyjne obrazy stają się powszednie, odbiorca zaczyna szukać autentyczności i emocjonalnego śladu człowieka. Ludzka psychologia sprawia, że najbardziej doceniamy intencję, wysiłek twórczy oraz głęboki kontekst kulturowy, którego maszyna nie jest w stanie zrozumieć.

TOMEK BAGIŃSKI

Reżyser, scenarzysta i producent. W młodości jego pasją była animacja komputerowa, której uczył się samodzielnie, podczytując branżowe czasopisma i analizując interesujące go sekwencje kadrów według zasady "reverse engineering". Planował studia w Łódzkiej Szkole Filmowej, ale wówczas animacja komputerowa nie cieszyła się poważaniem. W związku z tym zaczął studiować architekturę na Politechnice Warszawskiej. Na drugim roku studiów, w 1997 roku, rozpoczął realizację filmu Rain, który wygrał konkurs grafiki trójwymiarowej "YoungElectronicsArts" i stał się przepustką do pracy w firmie reklamowej Platige Image. To właśnie w Platige Image w 2002 roku zrealizował Katedrę, za którą został nominowany do Oscara. Dla tworzenia filmów animowanych przerwał na czwartym roku studia. W 2002 zrealizował Sztukę spadania (nagroda BAFTA), a w 2009 Kinematograf. Przez lata robił animacje, czołówki gier, reklamy i filmy – od Pendereckiego i ESA po Legendy Polskie. Od 2018 roku pracował jako producent kreatywny serialu Wiedźmin dla Netflixa; współtworzył również Kierunek: Noc (2020).

W 2023 roku zadebiutował jako reżyser hollywoodzkiego filmu pełnometrażowego Rycerze Zodiaku dla Sony. Obecnie pracuje nad projektami Dukaj Games, w tym grową adaptacją Katedry. Związany z Platige Image jako udziałowiec i współpracownik.

Wierzymy, że kultura i sztuka mają moc nie tylko uruchamiania naszej wrażliwości, ale także adresowania kluczowych elementów rzeczywistości. Naszą odpowiedzialnością, jako organizatorek i organizatorów kultury, jest korzystanie z tego potencjału i włączanie w program festiwalu dzieł, które poruszają tematy ważne społecznie, kształtujące nie tylko nasze realia, ale także przyszłość kolejnych pokoleń, nie tylko ludzkich. Katastrofa klimatyczna oraz towarzyszące jej zmiany - zarówno klimatu jak i dotychczasowych sposobów działania i rozumowania - są bez wątpienia największym wyzwaniem, z jakim przyszło się mierzyć ludzkości. Organizacja festiwalu nie dzieje się w pustce, a sektor kultury jest częścią zachodzących zmian i zdecydowanie nie ucieknie przed ich konsekwencjami, a może nawet poczuje je jako jeden z pierwszych. Chcemy o tym mówić językiem, który rozumiemy i czujemy najlepiej - przez srebrny ekran.

W cyklu Zielona Etiuda&Anima prezentujemy specjalnie wyselekcjonowane etiudy i animacje, które w wyjątkowy sposób poruszają tematy naszego kontaktu ze środowiskiem naturalnym, zmian społecznych, sprawczości w dobie kryzysu ekologicznego oraz wzajemnego wpływu kultury, natury i technologii.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Gala Stowarzyszenia Filmowców Polskich – wręczenie nagród za najlepsze animacje w roku 2025

Pokaz filmów nagrodzonych

Kolejny raz Zarząd Sekcji Filmu Animowanego ma przyjemność rozdać branżowe nagrody środowiskowe dla twórców i współtwórców filmów animowanych. Celem przyznawania branżowych NAGRÓD jest przede wszystkim wyróżnienie w poszczególnych profesjonalnych kategoriach, które wynikają m.in. z etapów i procesu powstawania filmów animowanych. Pomysłodawcą i inicjatorem przyznawania Nagród jest Zarząd Sekcji Filmu Animowanego Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Tegoroczni Laureaci Nagrody SFP’25 wyłonieni zostali przez członków Kapituły, w skład której weszli: przewodnicząca Kapituły: Alicja Witkowska – reżyserka, animatorka, scenarzystka i wykładowca, Katarzyna Agopsowicz – scenarzystka i reżyserka filmów animowanych, Katarzyna Kijek – reżyserka animacji i producentka, Piotr Furmankiewicz – producent, reżyser, operator obrazu oraz Izumi Yoshida - ekspertka PISF w dziedzinie animacji.

Wiecej o Kapitule SFP: https://etiudaandanima.pl/kapitula-nagrody-branzowej-za-rok-2025-sekcji-filmu-animowanego-stowarzyszenia-filmowcow-polskich/

Nagrody zostaną przyznane w następujących kategoriach:
– Nagroda za najlepszy film autorski
– Nagroda za najlepszy film / serial dla dzieci
– Nagroda za najlepszy debiut
- Nagroda za najlepszą animację
– Nagroda za najlepsze opracowanie plastyczne
– Nagroda za najlepszy scenariusz
– Nagroda za najlepsze zdjęcia
– Nagroda za najlepszy dźwięk /muzykę
– Nagroda im. Władysława Nehrebeckiego za najlepszy film studencki

Gdy horror jest rysowany

Animacja zawsze jest pośrednim obrazem rzeczywistości. W przeciwieństwie do filmu aktorskiego, nie rejestruje ona tego, co fizycznie istniało przed obiektywem kamery. Każde ciało, przestrzeń i ruch są tu konstruowane. Być może właśnie dlatego animacja nigdy nie wywołuje grozy w taki sam sposób jak kino aktorskie. Jednak ten dystans wobec rzeczywistości otwiera drogę do innego rodzaju niepokoju. Ciała mogą się rozciągać, pękać czy ulegać przemianom; znajome przestrzenie stają się niestabilne; to, co niemożliwe, jawi się jako całkowicie naturalne.

Groza w animacji często kryje się nie tylko w tym, co widzimy, ale w samej przemianie – w obserwowaniu, jak coś znajomego staje się obce, klatka po klatce. Lęk może rodzić się z ruchu, faktury, rytmu, dźwięku czy deformacji. Animator nie rejestruje koszmaru, lecz konstruuje go od podstaw.

Niniejszy program śledzi ewolucję tej przemiany, łącząc dzieła dawnych mistrzów animowanego horroru z twórcami, którzy na nowo definiują ten gatunek. *The Tell-Tale Heart* Teda Parmelee’a (według prozy Poego) oraz *The Cat* Zlatko Bourka wpisują się w tradycję, w której fundamentem animowanego horroru były literatura, folklor i groteska. Filmy te ukazują, jak animacja potrafi przekształcić psychologiczną mroczność w coś unikalnego i niepokojącego.

Kolejne pokolenia twórców przesuwają granice tych możliwości. *Fisheye* Joško Marušicia, *In the Future* Phila Mulloya czy *Bingo* Chrisa Landretha balansują między absurdem, komizmem a poczuciem dyskomfortu, podczas gdy takie filmy jak *Thing*, *The Flesh Dress*, *Moodswing* czy *Bobby Yeah* Roberta Morgana czynią samo animowane ciało czymś niestabilnym i odpychającym. *Chainsaw Maid* stawia na czysty splatter i groteskowy humor; *Steakhouse* zgłębia temat toksycznej relacji; z kolei *Sisowath Quay* i *Username 666* odnajdują grozę w atmosferze, percepcji oraz współczesnej kulturze cyfrowej.

Filmy te dowodzą, że animowany horror nie jest jedynie odmianą horroru aktorskiego. To odrębny obszar – miejsce, w którym to, co niemożliwe, dzieje się bez wysiłku, ciała są niestabilne, a nawet rysunek może ożyć. Tuż przed Halloween zapraszamy do odkrycia, co się dzieje, gdy tak właśnie się staje.

ZAPREZENTUJ SWÓJ PROJEKT - CZĘŚĆ 2

Prowadzenie: Nancy Denney-Phelps
Czas trwania: 2 godziny

Podczas tych czterogodzinnych warsztatów trenerka ds. prezentacji, Nancy Denney-Phelps, nauczy Cię, jak skutecznie zaprezentować swój projekt, niezależnie od tego, czy jest to krótkometrażowy film animowany, pełnometrażowy czy serial telewizyjny. Warsztaty są otwarte dla osób realizujących projekty animowane w dowolnym stylu i na dowolnym etapie rozwoju, od wczesnych etapów tworzenia scenariusza po gotowe filmy poszukujące dystrybutora. Pierwszego dnia zaprezentujesz swój projekt. Następnie Nancy podzieli się wypracowanymi przez siebie zasadami udanej prezentacji. Drugiego dnia ponownie przedstawisz swoją prezentację, tym razem w oparciu o wskazówki i techniki poznane podczas pierwszego spotkania.

Warsztaty są otwarte dla 15 uczestników.
Warunkiem udziału jest posiadanie filmu na dowolnym etapie produkcji.

Obowiązuje rejestracja: jadwiga.wasacz@etiudaandanima.pl

Warsztaty prowadzone będą w języku angielskim.

Więcej szczegółów o warsztatach: https://etiudaandanima.pl/warsztaty-pitchingu-animacji-zaprezentuj-swoj-projekt/

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Prowadzenie: Vladimir Leschiov

Vladimir Leschiov wprowadzi publiczność w świat swoich animacji. Głównie tworzy filmy na Łotwie, gdzie zarejestrowane jest jego studio Lunohod, jednak jego działania artystyczne wychodzą też poza granice kraju, na przykład poświęcił krótki metraż tematyce japońskiej (List z Hibakusha) oraz współpracował przy produkcji filmów z twórcami z Kanady i Estonii. Jego animacje są zazwyczaj figuratywne i koncentrują się wokół klarownej, choć pełnej paradoksów opowieści, przedstawionej w lakonicznej, obrazowej formie. Podejmowane przez niego tematy oscylują wokół sytuacji granicznych, w których ścierają się przeciwieństwa: sen i czuwanie, trzeźwość i odurzenie, życie i śmierć, spotkanie i rozstanie. W trakcie wykładu artysta przybliży swój proces twórczy, koncentrując się na aspekcie opowiadania historii.

Autorzy i autorki: Piotr Filipiuk, Przemysław Liput, Anna Pichura, Sania Rodobolska-Dudek, Wiola Sowa, Marcin Wojciechowski, Jacek Złoczowski

PRZYSZŁOŚĆ WSTRZYMANA

Wystawa Archiwum niespełnionej przyszłości mieści się na poziomie −1, w dawnym klubie Pauza. To przypadek, ale wymowny: do przyszłości schodzi się tu po schodach, a samo miejsce dobrze oddaje stan, w jakim ją zastajemy. To jednocześnie przestrzeń galeryjna i korytarz, autonomiczna sala wystawiennicza i przejście pomiędzy salą kinową a biurem festiwalowym. Nie-miejsce, w którym aktualizują się przyszłości, jakie nigdy nie zaistniały, ale też których nikt nigdy nie wykluczył. Siedem instalacji zrealizowanych przez artystki i artystów z Instytutu Sztuki i Designu UKEN w Krakowie składa się ze śladów, jakie być może po przyszłości pozostały. Twórcy ci nie rekonstruują ani hurraoptymistycznych, ani też katastroficznych wizji rozwoju, ale raczej pozwalają na kontemplację splotu tego, co się odradza, rekonfiguruje i nieuchronnie obumiera w naszej percepcji przyszłości. Zarchiwizowanie niespełnionej przyszłości nie jest deklaracją jej końca, ale sygnalizuje przerwę. Pozwolenie na to, aby wsłuchać się i wpatrzeć w urządzenia, obrazy i dźwięki, kierując się powolnym rytmem wdechów i wydechów wędrujących po organizmach aparatury, sali i nas-patrzących.

W 1995 roku Bruce Sterling, pisarz science fiction, a więc ktoś, kto przyszłością zajmował się zawodowo, w „Dead Media Project Manifesto” zwrócił się w stronę archeologii mediów. Zaproponował, by zamiast kolejnych prognoz spisywać „martwe media” (dead media): wynalazki, urządzenia i kanały komunikacji, które „zginęły na drucie kolczastym postępu technologicznego”. Najważniejsze w tym pomyśle było proste spostrzeżenie, że każde martwe medium było kiedyś nowe. Za każdym razem ktoś liczył na to, że zmieni ono sposób, w jaki patrzymy na świat, konstruujemy narracje i komunikujemy się ze sobą. Katalog martwych mediów jest więc także archiwum niespełnionych obietnic. Jednocześnie Sterling pozostawał świadomy tego, że media rzadko kiedy „umierają na dobre” – gdy mija gorączka, a „szok przyszłości” okazuje się elementem codziennej rutyny, nowe media przyjmują rolę nieco staroświeckich ekscentryków i na dobre rozgaszczają się w niszowym ekosystemie krytycznego eksperymentu nastawionego na eksponowanie ambiwalencji i wiwisekcję złudzeń, jakie im przypisywano. Tę perspektywę warto przyłożyć do wystawy, bo w „Pauzie na dole” stare i nowe media nie tyle stoją naprzeciw siebie, co działają synkretycznie, w jednym obiegu, tak jakby artyści i artystki znosili granice pomiędzy medialną archeologią a futurologią... (WIĘCEJ NA STRONIE)



Kurator wystawy: Olga Bobrowska
Olga Bobrowska pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuki i Designu UKEN w Krakowie (Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej), jest współzałożycielką i dyrektorką StopTrik International Film Festival (Maribor, Słowenia), aktywistką kultury filmowej i kuratorką. Obroniła doktorat w 2020 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Autorka dwóch monografii wydanych przez CRC Press: Chinese Animated Film and Ideology, 1940s-1970s. Fighting Puppets, 2023; Chinese Animated Film and Ideology. Tradition, Innovation, and Interculturality, 2024. Współredaktorka tomów: Obsession, Perversion, Rebellion. Twisted Dreams of Central European Animation (2016) and Propaganda, Ideology, Animation. Twisted Dreams of History (2019). Stała autorka Zippy Frames.

Piotr Dumała

Piotra Dumałę jako wybitnego twórcę autorskich animacji nikomu – zwłaszcza spośród stałych widzów naszego festiwalu – przedstawiać nie trzeba. Jest przedstawicielem najmłodszego pokolenia „polskiej szkoły animacji”, kontynuatorem tradycji filmowej zapoczątkowanej w latach 50. przez takie znakomitości jak Jan Lenica i Walerian Borowczyk. Działalność Dumały nie ogranicza się jednak do krótkometrażowego filmu animowanego, z czego - to fakt - znany jest najbardziej, uprawia bowiem i inne formy twórczości artystycznej; działa na obszarze plastyki, rysując i tworząc grafiki, bywa aktorem, scenarzystą, uprawia pisarstwo (powieść Ederly, zbiór opowiadań Gra w żyletki, czy ostatnio wydany tomik wierszy Poetyckie zapiski), z wykształcenia zaś , jako absolwent warszawskiej ASP, jest konserwatorem rzeźby kamiennej. Nie mając formalnego wykształcenia filmowego zaczął swoją karierę w filmie od pojawienia się w Pracowni Animacji prof. Daniela Szczechury. Zadebiutował zwracającym na siebie uwagę filmem Lykantropia (1981), by dość szybko zaznaczyć swoją pozycję w polskiej i światowej animacji filmami: Łagodna (1985), Ściany (1988), Wolność nogi (1989), Latające włosy (1984), Franz Kafka (1991) i Zbrodnia i kara (2000). Niektóre z tych filmów były adaptacjami prozy wybitnych pisarzy zwłaszcza, dwóch ulubionych: Fiodora Dostojewskiego i Franza Kafki. Połączenie światów: literackiego i oryginalnej wyobraźni plastycznej zawdzięczał artysta wymyślonej przez siebie nie znanej wcześniej technice rysunku na płytach gipsowych, wielokrotnie ścieranych i ponownie wykorzystywanych, jak w dawnych palimpsestach.

Z czasem twórczość filmowa Dumały zaczęła – jak w przypadku jego wielkich poprzedników ze „szkoły polskiej” : Waleriana Borowczyka i Ryszarda Czekały - ewoluować w stronę pełnometrażowego filmu fabularnego. Myślenie kategoriami filmu fabularnego – obecne wcześniej także w jego filmach krótkich - znalazło spełnienie w filmach długometrażowych: Las (2009), Ederly (2015) czy Fin del Mundo (2023). Warto w tym miejscu podkreślić, że ten nowy etap twórczości artysty nie kwestionuje osiągnięć poprzedniego, animowanego okresu, wchłaniając wyobraźnię plastyczną Dumały w obręb rzeczywistego, choć i onirycznego świata, który kreuje twórca.

Marjane Satrapi

Przyszła na świat 22 listopada 1969 roku w Raszcie, w południowo-zachodnim Iranie. Przez całe życie pozostawała otwartą krytyczką teokratycznego reżimu rządzącego jej ojczyzną.

Międzynarodową sławę przyniosło jej Persepolis autobiograficzne dzieło opowiadające o dzieciństwie autorki w Teheranie oraz dorastaniu w rzeczywistości naznaczonej restrykcjami wprowadzonymi przez islamskie władze Iranu po rewolucji z 1979 roku. W późniejszych latach rodzice wysłali ją do Europy, gdzie rozpoczęła życie na emigracji.

Komiks został później zaadaptowany na pełnometrażowy film animowany, który Marjane Satrapi wyreżyserowała wspólnie z Vincent Paronnaud. Persepolis miało swoją premierę podczas Festiwalu Filmowego w Cannes w 2007 roku, gdzie zdobyło Nagrodę Jury ex aequo z filmem Silent Light (Ciche światło).

Następnie Persepolis zostało wybrane jako francuski kandydat do Oscara w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego podczas 80. ceremonii wręczenia Nagród Akademii. Produkcja otrzymała również nominację do Oscara dla najlepszego pełnometrażowego filmu animowanego. Dzięki temu Marjane Satrapi przeszła do historii jako pierwsza kobieta nominowana w tej kategorii.

Do najważniejszych dzieł Marjane Satrapi należy również powieść graficzna Kurczak ze śliwkami/Poulet aux prunes, którą przeniosła na ekran jako film fabularny, ponownie współreżyserując go z Vincent Paronnaud. W jej dorobku znalazły się także czarna komedia grozy The Voices z Ryanem Reynoldsem w roli głównej oraz Radioactive – biograficzny obraz poświęcony życiu Marii Skłodowskiej-Curie.

Jej ostatnim komiksem była wydana w 2024 roku „Woman, Life, Freedom”. Dwa lata wcześniej aktywnie wspierała protesty wywołane śmiercią Mahsa Amini, podkreślając, że ruch „Kobieta, życie, wolność” stanowi prawdziwą rewolucję kulturową.

Satrapi osiedliła się we Francji w 1994 roku, a dwanaście lat później otrzymała francuskie obywatelstwo. W 2025 roku odmówiła przyjęcia Legii Honorowej, zarzucając francuskim władzom „hipokryzję” w prowadzeniu polityki wobec Iranu.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Wręczenie nagród w konkursach ETIUDA, ANIMA, ANIMA.PL
Projekcja wybranych nagrodzonych filmów i animacji

Szczegółowa lista filmów w tym wydarzeniu będzie dostępna w trakcie ogłoszenia zwycięzców oraz nagrodzonych podczas gali zamknięcia 33. MFF Etiuda&Anima

Gdy horror jest rysowany

Animacja zawsze jest pośrednim obrazem rzeczywistości. W przeciwieństwie do filmu aktorskiego, nie rejestruje ona tego, co fizycznie istniało przed obiektywem kamery. Każde ciało, przestrzeń i ruch są tu konstruowane. Być może właśnie dlatego animacja nigdy nie wywołuje grozy w taki sam sposób jak kino aktorskie. Jednak ten dystans wobec rzeczywistości otwiera drogę do innego rodzaju niepokoju. Ciała mogą się rozciągać, pękać czy ulegać przemianom; znajome przestrzenie stają się niestabilne; to, co niemożliwe, jawi się jako całkowicie naturalne.

Groza w animacji często kryje się nie tylko w tym, co widzimy, ale w samej przemianie – w obserwowaniu, jak coś znajomego staje się obce, klatka po klatce. Lęk może rodzić się z ruchu, faktury, rytmu, dźwięku czy deformacji. Animator nie rejestruje koszmaru, lecz konstruuje go od podstaw.

Niniejszy program śledzi ewolucję tej przemiany, łącząc dzieła dawnych mistrzów animowanego horroru z twórcami, którzy na nowo definiują ten gatunek. *The Tell-Tale Heart* Teda Parmelee’a (według prozy Poego) oraz *The Cat* Zlatko Bourka wpisują się w tradycję, w której fundamentem animowanego horroru były literatura, folklor i groteska. Filmy te ukazują, jak animacja potrafi przekształcić psychologiczną mroczność w coś unikalnego i niepokojącego.

Kolejne pokolenia twórców przesuwają granice tych możliwości. *Fisheye* Joško Marušicia, *In the Future* Phila Mulloya czy *Bingo* Chrisa Landretha balansują między absurdem, komizmem a poczuciem dyskomfortu, podczas gdy takie filmy jak *Thing*, *The Flesh Dress*, *Moodswing* czy *Bobby Yeah* Roberta Morgana czynią samo animowane ciało czymś niestabilnym i odpychającym. *Chainsaw Maid* stawia na czysty splatter i groteskowy humor; *Steakhouse* zgłębia temat toksycznej relacji; z kolei *Sisowath Quay* i *Username 666* odnajdują grozę w atmosferze, percepcji oraz współczesnej kulturze cyfrowej.

Filmy te dowodzą, że animowany horror nie jest jedynie odmianą horroru aktorskiego. To odrębny obszar – miejsce, w którym to, co niemożliwe, dzieje się bez wysiłku, ciała są niestabilne, a nawet rysunek może ożyć. Tuż przed Halloween zapraszamy do odkrycia, co się dzieje, gdy tak właśnie się staje.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Gdy horror jest rysowany

Animacja zawsze jest pośrednim obrazem rzeczywistości. W przeciwieństwie do filmu aktorskiego, nie rejestruje ona tego, co fizycznie istniało przed obiektywem kamery. Każde ciało, przestrzeń i ruch są tu konstruowane. Być może właśnie dlatego animacja nigdy nie wywołuje grozy w taki sam sposób jak kino aktorskie. Jednak ten dystans wobec rzeczywistości otwiera drogę do innego rodzaju niepokoju. Ciała mogą się rozciągać, pękać czy ulegać przemianom; znajome przestrzenie stają się niestabilne; to, co niemożliwe, jawi się jako całkowicie naturalne.

Groza w animacji często kryje się nie tylko w tym, co widzimy, ale w samej przemianie – w obserwowaniu, jak coś znajomego staje się obce, klatka po klatce. Lęk może rodzić się z ruchu, faktury, rytmu, dźwięku czy deformacji. Animator nie rejestruje koszmaru, lecz konstruuje go od podstaw.

Niniejszy program śledzi ewolucję tej przemiany, łącząc dzieła dawnych mistrzów animowanego horroru z twórcami, którzy na nowo definiują ten gatunek. *The Tell-Tale Heart* Teda Parmelee’a (według prozy Poego) oraz *The Cat* Zlatko Bourka wpisują się w tradycję, w której fundamentem animowanego horroru były literatura, folklor i groteska. Filmy te ukazują, jak animacja potrafi przekształcić psychologiczną mroczność w coś unikalnego i niepokojącego.

Kolejne pokolenia twórców przesuwają granice tych możliwości. *Fisheye* Joško Marušicia, *In the Future* Phila Mulloya czy *Bingo* Chrisa Landretha balansują między absurdem, komizmem a poczuciem dyskomfortu, podczas gdy takie filmy jak *Thing*, *The Flesh Dress*, *Moodswing* czy *Bobby Yeah* Roberta Morgana czynią samo animowane ciało czymś niestabilnym i odpychającym. *Chainsaw Maid* stawia na czysty splatter i groteskowy humor; *Steakhouse* zgłębia temat toksycznej relacji; z kolei *Sisowath Quay* i *Username 666* odnajdują grozę w atmosferze, percepcji oraz współczesnej kulturze cyfrowej.

Filmy te dowodzą, że animowany horror nie jest jedynie odmianą horroru aktorskiego. To odrębny obszar – miejsce, w którym to, co niemożliwe, dzieje się bez wysiłku, ciała są niestabilne, a nawet rysunek może ożyć. Tuż przed Halloween zapraszamy do odkrycia, co się dzieje, gdy tak właśnie się staje.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Gdy horror jest rysowany

Animacja zawsze jest pośrednim obrazem rzeczywistości. W przeciwieństwie do filmu aktorskiego, nie rejestruje ona tego, co fizycznie istniało przed obiektywem kamery. Każde ciało, przestrzeń i ruch są tu konstruowane. Być może właśnie dlatego animacja nigdy nie wywołuje grozy w taki sam sposób jak kino aktorskie. Jednak ten dystans wobec rzeczywistości otwiera drogę do innego rodzaju niepokoju. Ciała mogą się rozciągać, pękać czy ulegać przemianom; znajome przestrzenie stają się niestabilne; to, co niemożliwe, jawi się jako całkowicie naturalne.

Groza w animacji często kryje się nie tylko w tym, co widzimy, ale w samej przemianie – w obserwowaniu, jak coś znajomego staje się obce, klatka po klatce. Lęk może rodzić się z ruchu, faktury, rytmu, dźwięku czy deformacji. Animator nie rejestruje koszmaru, lecz konstruuje go od podstaw.

Niniejszy program śledzi ewolucję tej przemiany, łącząc dzieła dawnych mistrzów animowanego horroru z twórcami, którzy na nowo definiują ten gatunek. *The Tell-Tale Heart* Teda Parmelee’a (według prozy Poego) oraz *The Cat* Zlatko Bourka wpisują się w tradycję, w której fundamentem animowanego horroru były literatura, folklor i groteska. Filmy te ukazują, jak animacja potrafi przekształcić psychologiczną mroczność w coś unikalnego i niepokojącego.

Kolejne pokolenia twórców przesuwają granice tych możliwości. *Fisheye* Joško Marušicia, *In the Future* Phila Mulloya czy *Bingo* Chrisa Landretha balansują między absurdem, komizmem a poczuciem dyskomfortu, podczas gdy takie filmy jak *Thing*, *The Flesh Dress*, *Moodswing* czy *Bobby Yeah* Roberta Morgana czynią samo animowane ciało czymś niestabilnym i odpychającym. *Chainsaw Maid* stawia na czysty splatter i groteskowy humor; *Steakhouse* zgłębia temat toksycznej relacji; z kolei *Sisowath Quay* i *Username 666* odnajdują grozę w atmosferze, percepcji oraz współczesnej kulturze cyfrowej.

Filmy te dowodzą, że animowany horror nie jest jedynie odmianą horroru aktorskiego. To odrębny obszar – miejsce, w którym to, co niemożliwe, dzieje się bez wysiłku, ciała są niestabilne, a nawet rysunek może ożyć. Tuż przed Halloween zapraszamy do odkrycia, co się dzieje, gdy tak właśnie się staje.

Szczegóły wydarzenia wkrótce...

Uziemienie – przewód łączący ciało naelektryzowane z ziemią, wykonany z przewodnika. W wyniku połączenia ciało naelektryzowane oddaje lub przyjmuje odpowiednią liczbę ładunków, staje się elektrycznie obojętne.

Uziemienie to wydarzenie muzyczne skupione dookoła dźwięku i obrazu, które mają być przewodnikiem dla roztrzepotanych emocji i uczuć. Wtulenie się w dźwięk, zatopienie w obrazie, uważność na punkt styku z podłożem. Już po raz trzeci Uziemienie urozmaici program Festiwalu, otulając ostatni wieczór tej edycji siecią sennych, snujących się i pulsujących dźwięków. Zadbają o to lokalne osoby artystyczne - Brunon Lubas, Łukasz Łukasik oraz Wojtek Siwik. To spotkanie dźwięków analogowych i cyfrowych, ambientowych pejzaży, inspiracji muzyką filmową i elektroniczną oraz szeroko rozumianą estetyką cinematic. Całość dopełnią autorskie wizualizacje duetu szumy.mkv, które postawią warstwę wizualną na równi z tą dźwiękową. Obrazy budowane na bazie starych nagrań i technik video, otworzą przed publicznością krajobraz barw, tekstur i odcieni, kojących i balansujących na granicy nierzeczywistości. Gospodarzem wieczoru jest krakowska Wesoła Immersive - w samym sercu historycznej krakowskiej Wesołej, w murach dawnej "Starej Kuchni" z 1879 roku. Niegdyś zaplecze Szpitala św. Łazarza z kuchnią, piekarnią i pralnią, dziś przestrzeń demokratyzacji nowych mediów. Zapraszamy do uziemienia!

szumy.mkv
Jakub Kawula i Bartek Uryga - duet zajawkowiczów analogowego sprzętu wideo, tworzących materiały wizualne, prosto z Krakowa. W swojej pracy dążą do wykorzystania wyłącznie analogowych efektów, odnajdując się w glitchowaniu i kreatywnej destrukcji różnorakich materiałów pozyskanych z kaset VHS i innych fizycznych nośników. Oprócz tworzenia treści wideo, takich jak teledyski i wizualizacje, ich występy na żywo ukazują pełnię możliwości analogowego sprzętu wideo. Wykorzystują obraz z wielu kamer, generatory tekstu z ery VHS oraz inne urządzenia wideo, mające często ponad 30 lat. Budowanie ścian i instalacji z telewizorów kineskopowych to dla nich chleb powszedni.

Brunon Lubas
Kompozytor i sound designer nagradzany za audio i muzykę do gier wideo (m.in. The Invincible, która została wyróżniona Paszportem Polityki), i filmu (nagradzany na świecie short „Stagnant” reżyserii Konrada Kultysa). Jest aktywnym na scenie od ponad 20 lat multiinstrumentalistą, stawiającym na siłę improwizacji i eksperymentu - zarówno w zespołach, swojej pracy, jak i projektach solowych. Aktualnie opiera swoje live acty na brzmieniu systemu modularnego, eksperymentalnych efektów sprzętowych, preparowanej gitary elektrycznej i armeńskiego duduka.


Łukasz Łukasik
Audio editor, sound designer, producent muzyki i podcastów, redaktor portalu Kakofonia.art. Amator i pasjonat field recordingu. Doświadczenie zdobywał m.in. jako sound designer w studio kreatywnym Pickled Frames czy producent audio dla grupy RMF. Na co dzień współtworzy festiwal Unsound, wykłada podstawy produkcji muzyki w krakowskim oddziale Music Laboratory oraz tworzy autorskie ambientowe live sety. Jego twórczość to połączenie refleksyjnych pejzaży dźwiękowych, osadzonych w estetyce ambient, z elementami estetyki cinematic, w których to nagrania terenowe mieszają się z brzmieniem orkiestry i chropowatymi, padowymi i pulsującymi dźwiękami. Dzięki temu łączy organiczne, surowe materiały z subtelnymi teksturami analogowymi i cyfrowymi, tworząc uczuciowe, immersyjne przestrzenie dźwiękowe.

Wojtek Siwik aka szary pudel
Kompozytor, producent muzyczny, twórca videoartów, okazjonalny performer, artysta intermedialny. Na to ostatnie ma papiery z Krakowskiego ASP. W twórczości inspiruje się noisem codzienności, urban artem i niewerbalną poezją. Zgłębia tematy tożsamościowe i relacji środowiska zewnętrznego z tym introspektywnym. Dużo tęskni. Lubi jak widać szum z kliszy w filmie i jak jest dużo reverbu. Nie lubi policji.