Hieronim Neumann

Urodzony w 1948 roku w Poznaniu, absolwent Poznańskiej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Jest twórcą filmów animowanych i równocześnie pedagogiem prowadzącym pracownie animacji na Wydziale Animacji Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od początku twórczości inspiruje się medialnym wymiarem filmu animowanego, nawiązując niekiedy do tradycji sztuk plastycznych i prehistorii kina (Magritte, Muybridge). Uznawany jest za twórcę bliskiego poszukującej postawie Zbigniewa Rybczyńskiego z najbardziej owocnego okresu jego twórczości. Filmy Neumanna zalicza się do nurtu eksperymentalnego polskiej animacji i określa mianem filmów kombinowanych. Były one wielokrotnie nagradzane zarówno na krajowych, jak i międzynarodowych festiwalach (m.in. Kraków, Poznań, Huesca, Oberhausen, Lozanna). W swoim dorobku oprócz filmów autorskich ma także filmy na zamówienie (do muzyki klasycznej), a także bajki dla dzieci. Hieronim Neumann był wielokrotnie gościem naszego festiwalu. W 2009 r. zaprezentował swój „Autoportret”, w 2011 r. był przewodniczącym jury międzynarodowego konkursu ANIMA, zaś w zeszłym roku na inauguracji 24. MFF Etiuda& Anima 2017 pokazał swój najnowszy, ponownie przekraczający granice filmu animowanego, kombinowany film Winda.

Aurel Klimt

Urodzony w 1972 roku w Żilinie na Słowacji. Ukończył animację na praskiej FAMU w 1999 r., od tego samego roku wykłada na wydziale animacji macierzystej uczelni. Od 2000 r. mieszka w Malešovie, gdzie założył Studio Zvon. Realizuje swoje filmy, angażując się jako reżyser, scenarzysta, animator, montażysta i producent. Jako student brał udział w III MFF Etiuda (1996) filmem „Maskin zabił Koskina” i w V festiwalu Etiuda (1998), otrzymując wyróżnienie za film „Krwawy Hugo”, uznany za najlepszą animację w festiwalowym konkursie. Jest twórcą krótkometrażowych i pełnometrażowych filmów animowanych, które odnosiły festiwalowe sukcesy: filmy „Filmfarum” (2002) i „Filmfarum II” (2006) otrzymały m.in. nagrodę Czeskiej Akademii Filmowej – Czeskie Lwy. Jego ostatnia pełnometrażowa animacja „Laika” (2017), którą pokazujemy poza konkursem na tegorocznym festiwalu Etiuda&Anima, również została laureatem nagrody Czeskie Lwy. Aurel Klimt jest także autorem sztuk teatralnych i realizatorem reklam.

Jakub Woynarowski

Dr Jakub Woynarowski (ur. 1982) – absolwent krakowskiej ASP, gdzie obecnie prowadzi Pracownię Rysunku Narracyjnego. Interdyscyplinarny artysta, niezależny kurator, designer i ilustrator; autor opowieści graficznych i artbooków. Twórca wideo oraz animacji. Drugi reżyser filmu „Love Express. Przypadek Waleriana Borowczyka” Kuby Mikurdy. Współautor książek „Wunderkamera. Kino Terry'ego Gilliama" i „Corpus Delicti”. Autor koncepcji artystycznej wystawy w Pawilonie Polskim podczas 14 Międzynarodowego Biennale Architektury w Wenecji (2014). Laureat Paszportu Polityki (2015) w kategorii sztuk wizualnych.

Michael Havas

Michael HavasMichael Havas – ur. w 1947 r. w Pradze,  nowozelandzki reżyser, producent i scenarzysta pochodzenia czeskiego; twórca ponad 60 filmów, spośród których wiele otrzymało międzynarodowe nagrody.  W jego dziełach stale przewijają się tematy: historii, dziedzictwa kulturowego oraz natury. W latach 1984-1993 Havas, wówczas zamieszkały w Niemczech, współpracował ze słynnym twórcą animacji Janem Švankmajerem. Współprodukował wiele z jego krótkich metraży, a także dwa filmy pełnometrażowe: Coś z Alicji i Faust. W 1990 roku pełnił rolę kierownika produkcji oraz głównej osoby odpowiedzialnej za dokumentację na potrzeby programów poświęconych „nowej” Czechosłowacji, zrealizowanych w ramach dokumentalnej serii BBC „Late Show”. Spośród nich „Koniec stalinizmu w Czechach” otrzymał nominację do nagrody BAFTA za animację, natomiast „Absurdistan” zdobył BAFTA w kategorii „najlepszy film dokumentalny”. Havas współpracował także z takimi twórcami jak Sir Peter Ustinov, Ester Krumbachová, Terry Gilliam, Michael Palin, Axel Corti, Peter Gabriel, David Crystal, Michael Frayn, Andrew Sachs, Caroline Kennedy i in. W latach 2014-2015 pomógł Štěpánowi Hulíkowi przekonać Agnieszkę Holland do wyreżyserowania mini-serialu Gorejący Krzew (prod. HBO), zajmował się dokumentacją na potrzeby serialu Behind the Brush (reż. Julian Arahanga) zrealizowanego przez nowozelandzką Maori TV, pozyskał też Terry´ego Gilliama do udziału w dokumencie Film Adventurer Karel Zeman, a także współpracował przy realizacji biograficznego filmu Heleny Třeštíkovej „Zgubne piękno” o aktorce Lídzie Baarovej. Havas jest współautorem scenariusza do przygodowego filmu przyrodniczego 3D pt. Aldabra (reż. Steve Lichtag), który miał swoją międzynarodową premierę w 2015 r. Najnowszy film Havasa, Beyond The Battalion, napisany i wyreżyserowany wspólnie z Julianem Arahangą, stanowi refleksję nad ludzką pamięcią, dla której punkt wyjścia stanowią dwa wcześniejsze dokumenty Havasa: Once Upon an Island (1975) oraz Sons of Tu Mata Uenga (1977); oba poświęcone wydarzeniom bitwy o Kretę w 1941 r.

Łukasz Ronduda

Łukasz Ronduda – ur. w 1976 roku, historyk sztuki, wykładowca akademicki, kurator, pisarz, scenarzysta, reżyser. Kurator Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, inicjator projektu Filmoteka Muzeum. Wykładowca akademicki z tytułem doktora prowadzący wykłady i seminaria z historii sztuki,  estetyki, historii i teorii filmu na polskich i zagranicznych uczelniach, między innymi Princeton University i Columbia University w Nowym Jorku. Adiunkt na wydziale psychologii w warszawskiej Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Badacz i znawca filmu eksperymentalnego. Absolwent programu reżyserskiego i scenariuszowego w Szkole Wajdy. Pomysłodawca nagrody filmowej PISF i MSN na produkcję filmu fabularnego dla artysty z pola sztuk wizualnych. Reżyser i scenarzysta filmu Performer (wspólnie z Maciejem Sobieszczańskim), który podczas Berlinale 2015 zdobył nagrodę Think: Film Award. Reżyser filmu „Serce miłości” (2017) o związku artystów Wojciecha Bąkowskiego i Zuzanny Bartoszek.
Autor książek "Strategie subwersywne w sztukach medialnych", "Sztuka polska lat 70. Awangarda", współautor (razem z Barbarą Piwowarską) tomu "Polska Nowa Fala. Historia zjawiska, którego nie było". Razem z Łukaszem Gorczycą napisał powieść "W połowie puste". Ronduda jest także redaktorem prac zbiorowych oraz ponad 200 tekstów o sztuce i filmie publikowanych w pismach akademickich i popularnych magazynach. Jest kuratorem wystaw "Niezwykle rzadkie zdarzenia" (CSW, Warszawa 2009), "Analogue: Polish video art from the 70s and 80s (Tate Modern, Londyn 2006), oraz "1,2,3… Awangarda" w Tate Modern, Londyn 2008) .

Wojciech Bąkowski

Wojciech Bąkowski – ur. w 1979 roku w Poznaniu, reżyser filmów animowanych i eksperymentalnych, grafik, poeta, muzyk, performer. Występuje również pod pseudonimem artystycznym WuEsBe. Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2005 r. uzyskał dyplom w zakresie audioperformance w pracowni prof. Leszka Knaflewskiego oraz animacji w pracowni prof. Hieronima Neumana. W 2004 r. założył grupę muzyczną „KOT”, w której pisze wszystkie teksty i muzykę. Jest też liderem postrapowej formacji Czykita oraz grupy NIWEA, a także członkiem stowarzyszenia PINKPUNK. Wraz z Piotrem Bosackim, Radosławem Szlagą, Tomaszem Mrozem, Magdaleną Starską i Konradem Smoleńskim współtworzy grupę artystyczną PENERSTWO.
W 2008 roku w warszawskiej galerii Leto miała miejsca pierwsza, indywidualna wystawa rysunków i filmów animowanych artysty zatytułowana „Idziesz ze mną? Gdzie? W dupę ciemną”, która została powtórzona w poznańskiej Galerii Miejskiej Arsenał. W 2009 roku Bąkowski zdobył nagrodę „Spojrzenia” Fundacji Deutsche Bank, jako najbardziej interesujący artysta młodej polskiej sceny artystycznej ostatnich dwóch lat. W tym samym roku jego prace stanowiły część wystawy zbiorowej pt. „The Generational: Younger Than Jesus” w nowojorskim New Museum. W tym samym roku został uhonorowany Medalem Młodej Sztuki. W 2011 roku otrzymał nagrodę – Paszport „Polityki” za sztukę będącą oryginalnym połączeniem brutalności i liryzmu, za nadanie nowego, ciekawego sensu pojęciu „artysta multimedialny”.
W 2017 roku Łukasz Ronduda nakręcił biograficzny film „Serce miłości”, opowiadający o związku Bąkowskiego z niezależną artystką, Zuzanną Bartoszek. W rolach głównych wystąpili Jacek Poniedziałek i Justyna Wasilewska.

Ülo Pikkov

Ülo PikkovÜlo Pikkov – ur. w 1976 roku w Tallinie, estoński twórca filmowy, producent, filmoznawca i wykładowca akademicki. Studiował animację na Akademii Sztuk Pięknych w Turku w Finlandii. Od 1996 roku tworzy filmy animowane, które były wielokrotnie nagrodzone, m.in.: „Cappuccino” (1996), „Bermuda” (1998), „Frank and Wendy” (2003-2005), „Body Memory” (2011). Jest autorem licznych artykułów o filmach oraz publikacji „Animasophy. Theoretical Writings on the Animated Film” (2010). Pisał także książki dla dzieci i dorosłych.
W 2005 roku Ülo Pikkov ukończył Instytut Prawa na Uniwersytecie w Tartu, gdzie zajmował się mediami i prawami autorskimi. Przez 10 lat był wykładowcą na Wydziale Animacji w Estońskiej Akademii Sztuk, wspierając nowe talenty na estońskiej scenie animacji. W 2018 roku obronił dysertację doktorską pt. Anti-Animation: Textures of Eastern European Animated Film”.  Pracuje jako kierownik i producent filmów dokumentalnych i animowanych w Silmviburlane.

Steven Woloshen

Steven WoloshenSteven Woloshen – ur. w 1960 w Montrealu, kanadyjski filmowiec, pionier animacji tworzonej bezpośrednio na taśmie filmowej (ang. drawn-on-film animation). Uczęszczał do Vanier College, gdzie zdobywał doświadczenie z taśmą Super-8 i video, następnie na Uniwersytecie Concordia w Montrealu zaczął specjalizować się w technikach filmowych na 16 mm. Animacją non-kamerową zajmował się od 1982 roku. Od 1999 roku zaczął tworzyć na taśmie 35 mm. W ciągu ponad 30-letniej kariery artystycznej Woloshen stworzył przeszło 50 filmów nagrodzonych na festiwalach na całym świecie. Jest także autorem instalacji dla muzeów i galerii.
Dwukrotnie nominowany do Nagrody Gubernatora Kanady, otrzymał wiele grantów badawczych i artystycznych. Uhonorowany w 2016 roku nagrodą za całokształt twórczości René Jodoin, a także nagrodą za osiągnięcia Wiesbaden 2015. Jest nauczycielem, konserwatorem filmów oraz autorem dwóch książek: “Recipes for Reconstruction: “The Cookbook for the Frugal Filmmaker” (2010) i “Scratch, Crackle & Pop! A Whole Grains Approach to Making Films without a Camera” (2015). Pod własnym szyldem, Scratchatopia, Woloshen brał udział w swoich autorskich retrospektywach oraz uczył tworzenia filmów ręcznie na warsztatach i kursach mistrzowskich w Kanadzie, Argentynie, Maroku, USA, Słowenii, Australii, Francji, Wielkiej Brytanii, Grecji, Portugalii, Hiszpanii, Słowacji, Polsce, Meksyku.