Konkurs ANIMA

Skład Jury

Koji Yamamura – przewodniczący, Suzanne Buchan, Jerzy Kalina, Aleksandra Korejwo, Wioletta Sowa

Werdykt

Grand Prix – Złoty Jabberwocky

„Fensterbilder” / „Kadrowanie”, reż. Bert Gottschalk (Niemcy) Srebrny Jabberwocky „Muto”, reż. Blu (Włochy) Brązowy Jabberwocky „Styri” / „Cztery”, reż. Ivana Sebestova Specjalny Złoty Jabberwocky dla najlepszej animowanej etiudy studenckiej festiwalu „Wiek kamienia”, reż. Marta Skrocka, ASP, Kraków (Polska) Wyróżnienia honorowe „La maison en petits cubes” / „Dom z małych kostek” reż. Kunio Kato (Japonia) „Wszystko płynie” reż. Edyta Turczanik (Polska) „Sekwens”, reż. Robert Sowa (Polska) “The old, old very old man” / „Stary, stary bardzo stary człowiek" Elizabeth Hobbs (Wielka Brytania) Votum Separatum Jerzego Kaliny „W związku z pominięciem, przy rozdziale nagród i wyróżnień, dwóch filmów: „Madame Tutli Putli”, reż. Chrisa Lavisa i Macieja Szczerbowskiego oraz filmu „Laska”, reż. Michała Sochy, które w moim przekonaniu zasługują na wyższy stopień oceny artystycznej, zgłaszam votum separatum w stosunku do podjętego przez Jury werdyktu” Wielki (Nie)Doceniony – Nagroda Dyrektora Artystycznego Festiwalu „Madame Tutli Putli”, reż. Chris Lavis, Maciek Szczerbowski (Kanada) Nagroda Jury Studenckiego „Madame Tutli Putli”, reż. Chris Lavis, Maciek Szczerbowski (Kanada) Wyróżnienie „Muto”, reż. Blu (Włochy) Nagroda publiczności (ex aequo) „El Empleo” / „Zatrudnienie” reż. Santiago 'Bou' Grasso (Argentyna) „Madame Tutli Putli”, reż. Chris Lavis, Maciek Szczerbowski (Kanada) Nagroda DON KICHOTA – Jury Międzynarodowej Federacji Klubów Filmowych FICC „Live Life” / „Przeżyć życie”, reż. Jonathan Pasternak (Izrael)

Imprezy towarzyszące

Mohsen Makhmalbaf i filmy członków jego rodzinnej szkoły filmowej Korowód Polskiej Animacji AGRFT w Ljubljanie – prezentacja 10 najlepszych filmów animowanych z muzyką Normanda Rogera w wyborze samego kompozytora Autoportrety twórców animacji

  • Michaela Pavlatova
  • Gerrit van Dijk
  • Aleksandra Korejwo
  • Mariusz Wilczyński
Kanon animacji nowego stulecia Festiwale animacji prezentują animacje narodowe
  • Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych Hiroszimie
  • Festiwal Filmów Animowanych w Kecskemét
Szkoły filmowe i artystyczne prezentują
  • Zelig Film School, Bolzano (Włochy)
  • Bezalel Academy of Arts & Design, Jerozolima (Izrael)
Pełnometrażowe filmy animowane ze świata
  • “Idiots and Angels” / „Idioci i aniołowie”, reż. Bill Plympton (USA)
  • “Sita sings the Blues” / „Sita śpiewa bluesa”, reż. Nina Paley (USA)
  • “Piano forest” / „Leśny fortepian”, reż. Masayuki Kojima (Japonia)
Krótko po baskijsku Cykl „Sztuka dokumentu”
  • prezentacja portretów Krzysztofa Kieślowskiego, Jacka Bławuta, Bohdana Kosińskiego i Bogdana Dziworskiego, reż. Bartosz Paduch
Jubileusze
  • 30 lat Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach
  • Polish Voices – 50 lat prezentacji polskich filmów krótkometrażowych w ramach projekcji Free Cinema w Londynie
  • 50 lat sukcesu praskiej Laterna Magika w ramach EXPO’58 w Brukseli
  • 50 lat sukcesu „Diabelskiego wynalazku” Karela Zemana na Wystawie Światowej EXPO ’58 w Brukseli
  • 50 lat Studia Miniatur Filmowych w Warszawie
Laureaci 15-lecia Festiwalu Etiuda oraz Etiuda&Anima – etiudy fabularne i dokumentalne oraz studenckie animacje 60 lat polskiej animacji
  • Największe międzynarodowe sukcesy polskiej animacji
  • W krainie animacji – 60 lat polskiej animacji dla dzieci
  • 10 najlepszych debiutów w historii polskiej animacji według Bogusława Zmudzińskiego – Dyrektora Artystycznego Festiwalu E&A
Krakowscy kompozytorzy muzyki do filmów animowanych
  • Jubileusz Marka Wilczyńskiego – 35 lat w służbie animacji, czyli od „Żegnaj paro” do „Korowodu Polskiej Animacji”
  • „Treser żuków”, reż. Marek Skrobecki, Linas Augutis, Donatas Ulvydas
Bracia Stephen i Timothy Quay – inspiracje polskie
  • „Rękopis znaleziony w Saragossie”, reż. Wojciech J. Has (Polska)
  • „Sanatorium pod klepsydrą”, reż. Wojciech J. Has (Polska)
Konferencja: „Polska Szkoła Animacji w oczach krytyki światowej Warsztaty filmowe, z udziałem pedagogów: Koji Yamamura, Robert Gliński, Paweł Labe i Leszek Wosiewicz Po Etiudzie & Animie: „Objazdowa Etiuda & Anima”

Z prasy

Obecność w Krakowie Mohsena Makhmalbafa – najsłynniejszego obok Abbasa Kiarostamiego, irańskiego filmowca, który przewodniczył jury – zdecydowanie przyćmiła sam konkurs. Wydarzeniem 15. Festiwalu Etiuda&Anima było wręczenie mu nagrody Specjalnego Złotego Dinozaura a także spotkanie z nim, jego żoną Marziyeh i córką Haną – w bezpośrednim kontakcie z publicznością, jak również w przestrzeni ich sztuki, w trakcie bogatej retrospektywy. (…) Makhmalbafowie zostali uformowani przez silną osobowość głowy rodu. Z drugiej jednak strony – każde z osobna jest już spełnionym, odrębnym twórcą. Świadczy o tym pokazany w Krakowie „Budda runął ze wstydu” opowiadany z perspektywy dziecka, tak częstej w kinie irańskim. Historia została ujęta w dokumentalną ramę, rejestrację niszczenia pochodzących z V wieku monumentalnych, wykutych w klifie posągów Buddy – aktu barbarzyństwa, jakiego dopuścili się talibowie w 2001 roku. Tam właśnie, w dolinie Bamian, powstała większość zdjęć do opowieści o jednym dniu z życia sześcioletniej Baktay, która z heroicznym samozaparciem próbuje dotrzeć do wymarzonej szkoły. Dziewczynka niczym bohaterka mrocznej baśni musi pokonać wiele przeszkód, ale celu nie osiągnie. Powojenna rzeczywistość nie ma w sobie nic z aury pełnej czarów i umowności. W dziecięcych zabawach odzwierciedla się przemoc i okrucieństwo, których naocznymi świadkami były dzieci. Podobnie jak w pamiętnych „Niedzielnych igraszkach” Roberta Glińskiego. Nakręcona przez 18-letnią Hanę przejmująca, zaskakująco dojrzała fabuła (pierwszy film zrealizowała jako 8-latka) niezwykle wysoko ustawiła poprzeczkę dla konkursowych etiud, których autorami byli starsi na ogół koledzy. Niełatwo było uwolnić się od wrażenia, jakie wywiera to znakomite kino, które mimowolnie stało się punktem odniesienia. (…) Zapytany o kryteria, jakimi kierował się oceniając konkursowe filmy, Mohsen Makhmalbaf odpowiedział, że w kinie zawsze poszukuje prawdy. Ale jak ją określić ? Prawda to lustro w rękach Boga, które spadając rozbija się. Podnosząc kawałek szkła myślimy, że mamy do czynienia z prawdą, a przecież jest to tylko jej wycinek. Ten cytat z irańskiego poety Makhmalbaf odniósł do względności ocen jury. Z prawa do przyznania własnej nagrody Wielkiego Niedocenionego tradycyjnie skorzystał dyrektor festiwalu Bogusław Zmudziński. Z zasady te wybory są kontrapunktem wobec oficjalnego werdyktu. Wyróżniając portugalską „Śmierć Czajkowskiego” Nuno Felixa, przewrotną nasyconą makabrą i czarnym humorem alternatywną historię braci Piotra i Modesta – zwrócił się ku anarchizującej wyobraźni.” Magdalena Lebecka, W poszukiwaniu prawdy, „Kino” 2009, nr 1, s. 29,31.