Steven Woloshen

Steven WoloshenSteven Woloshen – ur. w 1960 w Montrealu, kanadyjski filmowiec, pionier animacji tworzonej bezpośrednio na taśmie filmowej (ang. drawn-on-film animation). Uczęszczał do Vanier College, gdzie zdobywał doświadczenie z taśmą Super-8 i video, następnie na Uniwersytecie Concordia w Montrealu zaczął specjalizować się w technikach filmowych na 16 mm. Animacją non-kamerową zajmował się od 1982 roku. Od 1999 roku zaczął tworzyć na taśmie 35 mm. W ciągu ponad 30-letniej kariery artystycznej Woloshen stworzył przeszło 50 filmów nagrodzonych na festiwalach na całym świecie. Jest także autorem instalacji dla muzeów i galerii.
Dwukrotnie nominowany do Nagrody Gubernatora Kanady, otrzymał wiele grantów badawczych i artystycznych. Uhonorowany w 2016 roku nagrodą za całokształt twórczości René Jodoin, a także nagrodą za osiągnięcia Wiesbaden 2015. Jest nauczycielem, konserwatorem filmów oraz autorem dwóch książek: “Recipes for Reconstruction: “The Cookbook for the Frugal Filmmaker” (2010) i “Scratch, Crackle & Pop! A Whole Grains Approach to Making Films without a Camera” (2015). Pod własnym szyldem, Scratchatopia, Woloshen brał udział w swoich autorskich retrospektywach oraz uczył tworzenia filmów ręcznie na warsztatach i kursach mistrzowskich w Kanadzie, Argentynie, Maroku, USA, Słowenii, Australii, Francji, Wielkiej Brytanii, Grecji, Portugalii, Hiszpanii, Słowacji, Polsce, Meksyku.

Paul Driessen

Paul Driessen – ur. 1940 w Nijmegen, holenderski reżyser filmowy, twórca filmów animowanych i pisarz. Po ukończeniu studiów z projektowania graficznego i ilustracji na Akademii Sztuk Pięknych w Utrechcie, w 1960 roku zaczął tworzyć animowane reklamy dla holenderskiej telewizji. Wkrótce poszukujący talentów George Dunning zatrudnił go w swoim studiu jako animatora przy tworzeniu fabularnego filmu pod tytułem „Żółta łódź podwodna” (premiera w 1968 roku), z udziałem zespołu The Beatles. Następnie Driessen wyemigrował do Kanady, gdzie w 1972 roku został członkiem National Film Board of Canada. W latach 80. XX wieku uczył animacji na Uniwersytecie w Kassel w Niemczech. Zastąpił na tym stanowisku Jana Lenicę.
Paul Driessen jest autorem 28 animowanych filmów krótkich, które zdobyły ponad 50 prestiżowych nagród na całym świecie. Wśród jego międzynarodowych wyróżnień znajdują się m.in. nominacja do Oscara w 2000 roku za krótkometrażowy film „Trzy zguby” („3 Misses”), Srebrny Niedźwiedź na festiwalu w Berlinie w 1981 roku za krótkometrażowy film „Na lądzie, w wodzie i w powietrzu” ("On Land, at Sea and in the Air"), a także nagroda za całokształt twórczości na festiwalach filmów animowanych w Ottawie i Zagrzebiu.

Ewa Braun

Ewa Braun – ur. w 1944 roku w Krakowie, scenografka i dekoratorka wnętrz, zdobywczyni Oscara. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 roku zaczęła pracować przy produkcjach filmowych i telewizyjnych, m.in. jako projektantka kostiumów. Współtworzyła oprawę plastyczną wielu polskich filmów, m.in. Andrzeja Wajdy (Wielki tydzień), Wojciecha Hasa (Nieciekawa historia, Pismak), Janusza Majewskiego (Zazdrość i medycyna, Zaklęte rewiry, C.K. Dezerterzy, Sprawa Gorgonowej, Królowa Bona), Krzysztofa Zanussiego (Iluminacja, Barwy ochronne, Spirala), Agnieszki Holland (Europa, Europa) i Tadeusza Konwickiego (Lawa). W 1994 roku wraz z Allanem Starskim otrzymała Oscara za scenografię do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga.
Ewa Braun jest członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) oraz Polskiej Akademii Filmowej. Wykłada na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w PWSFTviT w Łodzi. W 2014 została odznaczona Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej oraz działalności społecznej”.

 

Piotr Metz

Piotr MetzPiotr Metz (ur. w 1957 w Tarnowie) – radiowy dziennikarz muzyczny, jeden z założycieli i w latach 1990–2001 dyrektor muzyczny radia RMF FM, w latach 2006–2012 redaktor naczelny miesięcznika „Machina”. W latach 1982-1990 i ponownie od 2005 współpracownik, a od 2016 dyrektor muzyczny Programu III Polskiego Radia. W latach 2006-2009 był dyrektorem artystycznym Sopot Festival. Od 2014 do 2016 był dyrektorem muzycznym Radia Kraków. W 2007 roku został nagrodzony Złotym Mikrofonem Polskiego Radia "za osobowość radiową i nowe formy popularyzacji muzyki rozrywkowej".