Janusz Kondratiuk

Urodzony w 1943 roku w Ak-Bułak na terenie dzisiejszego Kazachstanu, reżyser i scenarzysta, absolwent reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Młodszy brat reżysera Andrzeja Kondratiuka. Już jako student odniósł pierwszy międzynarodowy sukces na festiwalu w Oberhausen w 1969 r. etiudą „Nie mówmy o tym więcej”. Na przełomie lat 60. i 70. realizował z powodzeniem telewizyjne filmy, m.in.: „Jak zdobyć kobietę, pieniądze i sławę” (1969), „Dziewczyny do wzięcia” (1972) i „Wniebowzięci” (współpraca reżyserska z bratem Andrzejem – 1973). O filmach obydwu braci głoszono opinię, że bliskie są osiągnięciom czeskiej Nowej Fali filmowej, zwłaszcza Formanowi i Menzlowi. Później, po wyjeździe za granicę, przez długie lata był wykładowcą reżyserii na uniwersytecie w Linzu. W ostatnim okresie ponownie współpracował z telewizją polską, realizując odcinki telewizyjnych seriali. Jego najnowszy pełnometrażowy autobiograficzny film „Jak pies z kotem” odniósł znaczący sukces na tegorocznym festiwalu w Gdyni, przynosząc nagrody za kreacje aktorskie Olgierdowi Łukaszewiczowi i Aleksandrze Koniecznej.

Hieronim Neumann

Urodzony w 1948 roku w Poznaniu, absolwent Poznańskiej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Jest twórcą filmów animowanych i równocześnie pedagogiem prowadzącym pracownie animacji na Wydziale Animacji Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od początku twórczości inspiruje się medialnym wymiarem filmu animowanego, nawiązując niekiedy do tradycji sztuk plastycznych i prehistorii kina (Magritte, Muybridge). Uznawany jest za twórcę bliskiego poszukującej postawie Zbigniewa Rybczyńskiego z najbardziej owocnego okresu jego twórczości. Filmy Neumanna zalicza się do nurtu eksperymentalnego polskiej animacji i określa mianem filmów kombinowanych. Były one wielokrotnie nagradzane zarówno na krajowych, jak i międzynarodowych festiwalach (m.in. Kraków, Poznań, Huesca, Oberhausen, Lozanna). W swoim dorobku oprócz filmów autorskich ma także filmy na zamówienie (do muzyki klasycznej), a także bajki dla dzieci. Hieronim Neumann był wielokrotnie gościem naszego festiwalu. W 2009 r. zaprezentował swój „Autoportret”, w 2011 r. był przewodniczącym jury międzynarodowego konkursu ANIMA, zaś w zeszłym roku na inauguracji 24. MFF Etiuda& Anima 2017 pokazał swój najnowszy, ponownie przekraczający granice filmu animowanego, kombinowany film Winda.

Aurel Klimt

Urodzony w 1972 roku w Żilinie na Słowacji. Ukończył animację na praskiej FAMU w 1999 r., od tego samego roku wykłada na wydziale animacji macierzystej uczelni. Od 2000 r. mieszka w Malešovie, gdzie założył Studio Zvon. Realizuje swoje filmy, angażując się jako reżyser, scenarzysta, animator, montażysta i producent. Jako student brał udział w III MFF Etiuda (1996) filmem „Maskin zabił Koskina” i w V festiwalu Etiuda (1998), otrzymując wyróżnienie za film „Krwawy Hugo”, uznany za najlepszą animację w festiwalowym konkursie. Jest twórcą krótkometrażowych i pełnometrażowych filmów animowanych, które odnosiły festiwalowe sukcesy: filmy „Filmfarum” (2002) i „Filmfarum II” (2006) otrzymały m.in. nagrodę Czeskiej Akademii Filmowej – Czeskie Lwy. Jego ostatnia pełnometrażowa animacja „Laika” (2017), którą pokazujemy poza konkursem na tegorocznym festiwalu Etiuda&Anima, również została laureatem nagrody Czeskie Lwy. Aurel Klimt jest także autorem sztuk teatralnych i realizatorem reklam.

Andrzej Pągowski

Urodzony w 1953 roku w Warszawie, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu (dyplom w pracowni prof. Waldemara Świerzego). Uprawia grafikę użytkową, znany jest powszechnie ze swoich plakatów filmowych, teatralnych, festiwalowych, jak również poświęconych tematyce społeczno- politycznej. Odnosi sukcesy w kraju i za granicą jako przedstawiciel kolejnego pokolenia polskiej szkoły plakatu, wielokrotnie był nagradzany, m.in. w konkursach na najlepszy plakat ogłaszanych przez „The Hollywood Reporter” w Los Angeles (tzw. plakatowe Oscary). Mając duży dorobek artystyczny z okresu przed transformacją, w realiach nowej ekonomicznej rzeczywistości umiał odnaleźć się w świecie komercyjnej reklamy i wykorzystać warunki stwarzane przez nowe technologie. Z przyjemnością informujemy, że Andrzej Pągowski jest autorem plakatu na przyszłoroczną, 26. edycję Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Etiuda&Anima 2019.

Maciej Dydo

Zastępca Dyrektora Departamentu Własności Intelektualnej i Mediów w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Prawnik specjalizujący się we własności intelektualnej, wykładowca w Warszawskiej Szkole Filmowej (prawo autorskie dla studentów reżyserii oraz nowoczesne rynki filmowe i multimedialne). Obecnie odpowiada za wsparcie rządowe dla sektorów kultury i kreatywnych, nadzór nad instytucjami kultury w obszarze filmu oraz programy wspierające digitalizację dziedzictwa i upowszechnianie zbiorów cyfrowych.

Jakub Woynarowski

Dr Jakub Woynarowski (ur. 1982) – absolwent krakowskiej ASP, gdzie obecnie prowadzi Pracownię Rysunku Narracyjnego. Interdyscyplinarny artysta, niezależny kurator, designer i ilustrator; autor opowieści graficznych i artbooków. Twórca wideo oraz animacji. Drugi reżyser filmu „Love Express. Przypadek Waleriana Borowczyka” Kuby Mikurdy. Współautor książek „Wunderkamera. Kino Terry'ego Gilliama" i „Corpus Delicti”. Autor koncepcji artystycznej wystawy w Pawilonie Polskim podczas 14 Międzynarodowego Biennale Architektury w Wenecji (2014). Laureat Paszportu Polityki (2015) w kategorii sztuk wizualnych.

Michael Havas

Michael HavasMichael Havas – ur. w 1947 r. w Pradze,  nowozelandzki reżyser, producent i scenarzysta pochodzenia czeskiego; twórca ponad 60 filmów, spośród których wiele otrzymało międzynarodowe nagrody.  W jego dziełach stale przewijają się tematy: historii, dziedzictwa kulturowego oraz natury. W latach 1984-1993 Havas, wówczas zamieszkały w Niemczech, współpracował ze słynnym twórcą animacji Janem Švankmajerem. Współprodukował wiele z jego krótkich metraży, a także dwa filmy pełnometrażowe: Coś z Alicji i Faust. W 1990 roku pełnił rolę kierownika produkcji oraz głównej osoby odpowiedzialnej za dokumentację na potrzeby programów poświęconych „nowej” Czechosłowacji, zrealizowanych w ramach dokumentalnej serii BBC „Late Show”. Spośród nich „Koniec stalinizmu w Czechach” otrzymał nominację do nagrody BAFTA za animację, natomiast „Absurdistan” zdobył BAFTA w kategorii „najlepszy film dokumentalny”. Havas współpracował także z takimi twórcami jak Sir Peter Ustinov, Ester Krumbachová, Terry Gilliam, Michael Palin, Axel Corti, Peter Gabriel, David Crystal, Michael Frayn, Andrew Sachs, Caroline Kennedy i in. W latach 2014-2015 pomógł Štěpánowi Hulíkowi przekonać Agnieszkę Holland do wyreżyserowania mini-serialu Gorejący Krzew (prod. HBO), zajmował się dokumentacją na potrzeby serialu Behind the Brush (reż. Julian Arahanga) zrealizowanego przez nowozelandzką Maori TV, pozyskał też Terry´ego Gilliama do udziału w dokumencie Film Adventurer Karel Zeman, a także współpracował przy realizacji biograficznego filmu Heleny Třeštíkovej „Zgubne piękno” o aktorce Lídzie Baarovej. Havas jest współautorem scenariusza do przygodowego filmu przyrodniczego 3D pt. Aldabra (reż. Steve Lichtag), który miał swoją międzynarodową premierę w 2015 r. Najnowszy film Havasa, Beyond The Battalion, napisany i wyreżyserowany wspólnie z Julianem Arahangą, stanowi refleksję nad ludzką pamięcią, dla której punkt wyjścia stanowią dwa wcześniejsze dokumenty Havasa: Once Upon an Island (1975) oraz Sons of Tu Mata Uenga (1977); oba poświęcone wydarzeniom bitwy o Kretę w 1941 r.

Virgil Widrich

Virgil WidrichVirgil Widrich – ur. w 1967 roku w Salzburgu, reżyser, scenarzysta, artysta multimedialny, wykładowca na Uniwersytecie Sztuki Stosowanej w Wiedniu, autor filmu „Copy Shop” (2001), który był nominowany do Oscara. Widrich angażuje się jako menedżer projektów, projektant wystaw oraz dyrektor artystyczny przy tworzeniu scenariuszy, filmów krótkich i pełnometrażowych, instalacji, wystaw, muzeów, a także w międzynarodowych projektach badawczych. Jest jednym z założycieli i dyrektorów zarządzających firmy multimedialnej checkpointmedia GmbH, oraz właścicielem i dyrektorem zarządzającym Virgil Widrich Film- und Multimediaproduktions G.m.b.H. W 2004 roku był członkiem jury Ars Electronica, a od 2007 roku jest przewodniczącym Stowarzyszenia Austriackich Reżyserów Filmowych. Jest także członkiem Austriackiej Akademii Filmowej.
Virgil Widrich za swoją twórczość otrzymał ponad 130 międzynarodowych nagród. Jego krótki film „Copy Shop” zdobył 37 nagród na całym świecie i był nominowany do Oscara. „Fast Film”, którego premiera odbyła się w Cannes w 2003 roku, zdobył aż 36 nagród. Jego najnowszym filmem fabularnym jest „Noc z 1000 godzin” (2016). W roku 2018 wyreżyserował swój pierwszy teledysk „Nena & Dave Stewart: Be my Rebel”.

Łukasz Ronduda

Łukasz Ronduda – ur. w 1976 roku, historyk sztuki, wykładowca akademicki, kurator, pisarz, scenarzysta, reżyser. Kurator Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, inicjator projektu Filmoteka Muzeum. Wykładowca akademicki z tytułem doktora prowadzący wykłady i seminaria z historii sztuki,  estetyki, historii i teorii filmu na polskich i zagranicznych uczelniach, między innymi Princeton University i Columbia University w Nowym Jorku. Adiunkt na wydziale psychologii w warszawskiej Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Badacz i znawca filmu eksperymentalnego. Absolwent programu reżyserskiego i scenariuszowego w Szkole Wajdy. Pomysłodawca nagrody filmowej PISF i MSN na produkcję filmu fabularnego dla artysty z pola sztuk wizualnych. Reżyser i scenarzysta filmu Performer (wspólnie z Maciejem Sobieszczańskim), który podczas Berlinale 2015 zdobył nagrodę Think: Film Award. Reżyser filmu „Serce miłości” (2017) o związku artystów Wojciecha Bąkowskiego i Zuzanny Bartoszek.
Autor książek "Strategie subwersywne w sztukach medialnych", "Sztuka polska lat 70. Awangarda", współautor (razem z Barbarą Piwowarską) tomu "Polska Nowa Fala. Historia zjawiska, którego nie było". Razem z Łukaszem Gorczycą napisał powieść "W połowie puste". Ronduda jest także redaktorem prac zbiorowych oraz ponad 200 tekstów o sztuce i filmie publikowanych w pismach akademickich i popularnych magazynach. Jest kuratorem wystaw "Niezwykle rzadkie zdarzenia" (CSW, Warszawa 2009), "Analogue: Polish video art from the 70s and 80s (Tate Modern, Londyn 2006), oraz "1,2,3… Awangarda" w Tate Modern, Londyn 2008) .

Wojciech Bąkowski

Wojciech Bąkowski – ur. w 1979 roku w Poznaniu, reżyser filmów animowanych i eksperymentalnych, grafik, poeta, muzyk, performer. Występuje również pod pseudonimem artystycznym WuEsBe. Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2005 r. uzyskał dyplom w zakresie audioperformance w pracowni prof. Leszka Knaflewskiego oraz animacji w pracowni prof. Hieronima Neumana. W 2004 r. założył grupę muzyczną „KOT”, w której pisze wszystkie teksty i muzykę. Jest też liderem postrapowej formacji Czykita oraz grupy NIWEA, a także członkiem stowarzyszenia PINKPUNK. Wraz z Piotrem Bosackim, Radosławem Szlagą, Tomaszem Mrozem, Magdaleną Starską i Konradem Smoleńskim współtworzy grupę artystyczną PENERSTWO.
W 2008 roku w warszawskiej galerii Leto miała miejsca pierwsza, indywidualna wystawa rysunków i filmów animowanych artysty zatytułowana „Idziesz ze mną? Gdzie? W dupę ciemną”, która została powtórzona w poznańskiej Galerii Miejskiej Arsenał. W 2009 roku Bąkowski zdobył nagrodę „Spojrzenia” Fundacji Deutsche Bank, jako najbardziej interesujący artysta młodej polskiej sceny artystycznej ostatnich dwóch lat. W tym samym roku jego prace stanowiły część wystawy zbiorowej pt. „The Generational: Younger Than Jesus” w nowojorskim New Museum. W tym samym roku został uhonorowany Medalem Młodej Sztuki. W 2011 roku otrzymał nagrodę – Paszport „Polityki” za sztukę będącą oryginalnym połączeniem brutalności i liryzmu, za nadanie nowego, ciekawego sensu pojęciu „artysta multimedialny”.
W 2017 roku Łukasz Ronduda nakręcił biograficzny film „Serce miłości”, opowiadający o związku Bąkowskiego z niezależną artystką, Zuzanną Bartoszek. W rolach głównych wystąpili Jacek Poniedziałek i Justyna Wasilewska.

Ülo Pikkov

Ülo PikkovÜlo Pikkov – ur. w 1976 roku w Tallinie, estoński twórca filmowy, producent, filmoznawca i wykładowca akademicki. Studiował animację na Akademii Sztuk Pięknych w Turku w Finlandii. Od 1996 roku tworzy filmy animowane, które były wielokrotnie nagrodzone, m.in.: „Cappuccino” (1996), „Bermuda” (1998), „Frank and Wendy” (2003-2005), „Body Memory” (2011). Jest autorem licznych artykułów o filmach oraz publikacji „Animasophy. Theoretical Writings on the Animated Film” (2010). Pisał także książki dla dzieci i dorosłych.
W 2005 roku Ülo Pikkov ukończył Instytut Prawa na Uniwersytecie w Tartu, gdzie zajmował się mediami i prawami autorskimi. Przez 10 lat był wykładowcą na Wydziale Animacji w Estońskiej Akademii Sztuk, wspierając nowe talenty na estońskiej scenie animacji. W 2018 roku obronił dysertację doktorską pt. Anti-Animation: Textures of Eastern European Animated Film”.  Pracuje jako kierownik i producent filmów dokumentalnych i animowanych w Silmviburlane.

Steven Woloshen

Steven WoloshenSteven Woloshen – ur. w 1960 w Montrealu, kanadyjski filmowiec, pionier animacji tworzonej bezpośrednio na taśmie filmowej (ang. drawn-on-film animation). Uczęszczał do Vanier College, gdzie zdobywał doświadczenie z taśmą Super-8 i video, następnie na Uniwersytecie Concordia w Montrealu zaczął specjalizować się w technikach filmowych na 16 mm. Animacją non-kamerową zajmował się od 1982 roku. Od 1999 roku zaczął tworzyć na taśmie 35 mm. W ciągu ponad 30-letniej kariery artystycznej Woloshen stworzył przeszło 50 filmów nagrodzonych na festiwalach na całym świecie. Jest także autorem instalacji dla muzeów i galerii.
Dwukrotnie nominowany do Nagrody Gubernatora Kanady, otrzymał wiele grantów badawczych i artystycznych. Uhonorowany w 2016 roku nagrodą za całokształt twórczości René Jodoin, a także nagrodą za osiągnięcia Wiesbaden 2015. Jest nauczycielem, konserwatorem filmów oraz autorem dwóch książek: “Recipes for Reconstruction: “The Cookbook for the Frugal Filmmaker” (2010) i “Scratch, Crackle & Pop! A Whole Grains Approach to Making Films without a Camera” (2015). Pod własnym szyldem, Scratchatopia, Woloshen brał udział w swoich autorskich retrospektywach oraz uczył tworzenia filmów ręcznie na warsztatach i kursach mistrzowskich w Kanadzie, Argentynie, Maroku, USA, Słowenii, Australii, Francji, Wielkiej Brytanii, Grecji, Portugalii, Hiszpanii, Słowacji, Polsce, Meksyku.

Paul Driessen

Paul Driessen – ur. 1940 w Nijmegen, holenderski reżyser filmowy, twórca filmów animowanych i pisarz. Po ukończeniu studiów z projektowania graficznego i ilustracji na Akademii Sztuk Pięknych w Utrechcie, w 1960 roku zaczął tworzyć animowane reklamy dla holenderskiej telewizji. Wkrótce poszukujący talentów George Dunning zatrudnił go w swoim studiu jako animatora przy tworzeniu fabularnego filmu pod tytułem „Żółta łódź podwodna” (premiera w 1968 roku), z udziałem zespołu The Beatles. Następnie Driessen wyemigrował do Kanady, gdzie w 1972 roku został członkiem National Film Board of Canada. W latach 80. XX wieku uczył animacji na Uniwersytecie w Kassel w Niemczech. Zastąpił na tym stanowisku Jana Lenicę.
Paul Driessen jest autorem 28 animowanych filmów krótkich, które zdobyły ponad 50 prestiżowych nagród na całym świecie. Wśród jego międzynarodowych wyróżnień znajdują się m.in. nominacja do Oscara w 2000 roku za krótkometrażowy film „Trzy zguby” („3 Misses”), Srebrny Niedźwiedź na festiwalu w Berlinie w 1981 roku za krótkometrażowy film „Na lądzie, w wodzie i w powietrzu” ("On Land, at Sea and in the Air"), a także nagroda za całokształt twórczości na festiwalach filmów animowanych w Ottawie i Zagrzebiu.

Ewa Braun

Ewa Braun – ur. w 1944 roku w Krakowie, scenografka i dekoratorka wnętrz, zdobywczyni Oscara. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 roku zaczęła pracować przy produkcjach filmowych i telewizyjnych, m.in. jako projektantka kostiumów. Współtworzyła oprawę plastyczną wielu polskich filmów, m.in. Andrzeja Wajdy (Wielki tydzień), Wojciecha Hasa (Nieciekawa historia, Pismak), Janusza Majewskiego (Zazdrość i medycyna, Zaklęte rewiry, C.K. Dezerterzy, Sprawa Gorgonowej, Królowa Bona), Krzysztofa Zanussiego (Iluminacja, Barwy ochronne, Spirala), Agnieszki Holland (Europa, Europa) i Tadeusza Konwickiego (Lawa). W 1994 roku wraz z Allanem Starskim otrzymała Oscara za scenografię do filmu „Lista Schindlera” Stevena Spielberga.
Ewa Braun jest członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) oraz Polskiej Akademii Filmowej. Wykłada na Wydziale Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w PWSFTviT w Łodzi. W 2014 została odznaczona Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi dla polskiej kultury, za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej oraz działalności społecznej”.

 

Piotr Metz

Piotr MetzPiotr Metz (ur. w 1957 w Tarnowie) – radiowy dziennikarz muzyczny, jeden z założycieli i w latach 1990–2001 dyrektor muzyczny radia RMF FM, w latach 2006–2012 redaktor naczelny miesięcznika „Machina”. W latach 1982-1990 i ponownie od 2005 współpracownik, a od 2016 dyrektor muzyczny Programu III Polskiego Radia. W latach 2006-2009 był dyrektorem artystycznym Sopot Festival. Od 2014 do 2016 był dyrektorem muzycznym Radia Kraków. W 2007 roku został nagrodzony Złotym Mikrofonem Polskiego Radia "za osobowość radiową i nowe formy popularyzacji muzyki rozrywkowej".